comintour.net
stroidom-shop.ru
obystroy.com
Բանակ http://www.artsakhtert.com Wed, 21 Aug 2019 07:38:42 +0000 Joomla! - Open Source Content Management hy-am ՍՆՆԴԻ ՈՐԱԿԻ ԲԱՐԵԼԱՎՄԱՆ ԾՐԱԳԻՐ՝ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԲԱՆԱԿՈՒՄ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27288-2019-08-16-18-20-49 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27288-2019-08-16-18-20-49 ՍՆՆԴԻ ՈՐԱԿԻ ԲԱՐԵԼԱՎՄԱՆ ԾՐԱԳԻՐ՝ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԲԱՆԱԿՈՒՄ
Նա­րեկ ՍԱ­ՀԱ­ԿՅԱՆ

"Զին­ծա­ռա­յող­նե­րը թող զբաղ­վեն մար­տա­կան պատ­րաս­տու­թյամբ, իսկ սնն­դի հար­ցե­րը հո­գան մաս­նա­վոր ըն­կե­րու­թյուն­նե­րը"։ Ա­միս­ներ ա­ռաջ տար­բեր շր­ջա­նակ­նե­րում հն­չած այս միտ­քը շա­տերն ըն­դու­նե­ցին մտա­վա­խու­թյամբ։ Սա­կայն, ինչ­պես պարզ­վում է, պաշտ­պա­նու­թյան նա­խա­րա­րու­թյուն-մաս­նա­վոր հատ­ված գոր­ծակ­ցու­թյու­նը շա­հե­կան է եր­կուս­տեք՝ զին­ված ու­ժերն ու­նե­նում է ո­րա­կյալ ու հա­մեղ սնունդ, մաս­նա­վոր ըն­կե­րու­թյուն­նե­րը, աշ­խա­տա­տե­ղեր ստեղ­ծե­լով զին­վո­րա­կան ճա­շա­րան­նե­րում, նաև ե­կա­մուտ են ա­պա­հո­վում։

Պի­լո­տա­յին ծրա­գի­րը ներ­դր­վել է պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի ա­ռան­ձին հրե­տա­նա­յին բրի­գադ­նե­րից մե­կում, ըստ ո­րի, զո­րա­մա­սի սնն­դի մթեր­ման և ա­պա­հով­ման աշ­խա­տանքն ամ­բող­ջու­թյամբ վս­տահ­վել է մաս­նա­վոր ըն­կե­րու­թյան։ Խո­հա­րա­րի 15 տար­վա փորձ ու­նե­ցող Սո­ֆիկ Ղևոն­դյա­նը որ­դուն նոր է դի­մա­վո­րել բա­նա­կից։ Ա­սում է, որ չեն ա­ռաջ­նորդ­վում նախ­կին զին­վո­րա­կան ճա­շա­րա­նի ճա­շա­ցան­կով, պատ­րաս­տում են այն­պես, ինչ­պես նույ­նը կա­նեին ի­րենց տնե­րում. "Բո­լորն այս­տեղ մեր ե­րե­խա­ներն են, կապ չու­նի, թե ում որ­դին է ծա­ռա­յում։ Ե­րե­խան ե­րե­խա է և պետք է նոր­մալ սն­վի։ Ըստ այդմ մենք ջանք ու ե­ռանդ չենք խնա­յում, որ ճա­շա­րա­նից սո­ված զին­վոր դուրս չգա՝ պատ­րաս­տում ենք հա­մեղ, ժո­ղովր­դա­կան լեզ­վով ա­սած՝ տնա­վա­րի"։

Խո­հա­րար­նե­րը ճա­շե­րը պատ­րաս­տում, օգ­նա­կան­նե­րը լց­նում են ափ­սե­նե­րը, իսկ զին­վոր­նե­րը սկու­տեղ­նե­րով մո­տե­նում, ստա­նում ու տե­ղա­վոր­վում են սե­ղա­նի շուրջ։ Սա մաս­նա­վոր ըն­կե­րու­թյան աշ­խա­տաոճն է՝ պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի հրե­տա­նա­յին բրի­գադ­նե­րից մե­կի սնն­դի մա­տա­կա­րար­ման գոր­ծում։ Գլ­խա­վոր տնօ­րեն Ար­սեն Աս­լա­նյա­նի խոս­քով՝ ա­մեն օր­վա հա­մար պատ­րաս­տում են ա­ռա­ջին և երկ­րորդ կե­րակ­րա­տե­սակ, որ զին­վորն ընտ­րե­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն ու­նե­նա. ՙՄենք ա­պա­հո­վում ենք բազ­մա­զա­նու­թյուն, համ, ո­րակ, ու զին­վոր­նե­րը շատ գոհ ու հա­գե­ցած են հե­ռա­նում ճա­շա­րա­նից։ Բազ­մա­զա­նու­թյունն այն կարևոր հան­գա­մանքն է, որ զին­վորն ընտ­րե­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն ու­նե­նա, այ­սինքն՝ ե­թե չի սի­րում այս ճա­շա­տե­սա­կը, ու­տի մյու­սը, որ քաղ­ցած չմ­նա։ Ի դեպ, մենք այս ո­լոր­տում նոր չենք, փոր­ձում ենք զին­վոր­նե­րին մա­տու­ցել սե­զո­նա­յին մթերք և ու­տեստ­ներ, որ հա­մեղ ու հե­տաքր­քիր լի­նի՚,-նշեց Ա. Աս­լա­նյա­նը։

Կե­սօ­րին՝ մեր ներ­կա­յու­թյամբ, զին­վոր­ներն ընտ­րում էին եր­կու ա­պուր­նե­րից մե­կը, եր­կու երկ­րորդ կե­րակ­րա­տե­սա­կից մե­կը, ստա­նում աղ­ցան, մսամ­թերք, հյութ ու նաև միրգ։ Նո­րա­կո­չիկ Սպար­տակ Նու­րի­ջա­նյա­նը, որ նաև նախ­կին ճա­շա­րա­նում է սն­վել, հա­մե­մա­տու­թյան եզ­րեր չու­նի։ Ըստ նրա՝ նոր ծրագ­րի ա­ռա­վե­լու­թյուն­նե­րը շատ են. ՙՈւ­տե­լիքն այն­քան հա­մեղ է ու շատ, որ հնա­րա­վոր չէ բո­լորն ու­տել, ան­գամ միրգ ու կար­կան­դակ են տա­լիս։ Ա­մեն ինչ շատ լավ է, հատ­կա­պես որ սպասքն են փո­խել։ Գոհ ենք՚,- ան­կեղ­ծա­ցավ շար­քա­յին Նու­րի­ջա­նյա­նը։

Փորձ­նա­կան ծրագ­րով կա­լո­րիա­կա­նու­թյու­նը սահ­մա­նում է պաշտ­պա­նու­թյան նա­խա­րա­րու­թյու­նը, ճա­շա­ցանկն ա­ռա­ջար­կում է մա­տա­կա­րար ըն­կե­րու­թյու­նը։ Զին­վո­րի սնուն­դը համ­տե­սել են Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյան պետ­նա­խա­րար Գրի­գո­րի Մար­տի­րո­սյա­նը, Պաշտ­պա­նու­թյան և Գյու­ղատն­տե­սու­թյան նա­խա­րար­ներ Կա­րեն Աբ­րա­հա­մյանն ու Ժի­րայր Միր­զո­յա­նը։ Կա­ռա­վա­րու­թյան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րը մա­տա­կա­րար ըն­կե­րու­թյանն ա­ռա­ջար­կել են մթե­րել տե­ղա­կան գյուղմ­թերք: ՙՊետք է ա­սեմ, որ ծրա­գի­րը բա­վա­կա­նին շատ ռե­սուրս­ներ է ա­զա­տում պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կում: Խոսքն ինչ­պես կադ­րա­յին, այն­պես էլ ֆի­նան­սա­կան ռե­սուրս­նե­րի մա­սին է։ Ե­թե ընդ­հա­նուր առ­մամբ գնա­հա­տենք, կար­ծում եմ, որ սա ա­վե­լի ար­դյու­նա­վետ տար­բե­րակ է՚,- մեզ հետ զրույ­ցում ըն­դգ­ծել է պետ­նա­խա­րար Գ. Մար­տի­րո­սյա­նը։

Ակն­կալ­վող ո­րակն ա­պա­հո­վե­լու հա­մար մա­տա­կա­րար ըն­կե­րու­թյու­նը նո­րո­գել է զո­րա­մա­սի պա­հեստ­նե­րը, ճա­շա­րա­նը կա­հա­վո­րել սառ­նա­րան­նե­րով ու օ­դո­րա­կիչ­նե­րով, տե­ղադ­րել խմե­լու ջրի ա­պա­հով­ման սար­քեր՝ փոր­ձե­լով ա­պա­հո­վել ժա­մա­նա­կա­կից կեն­ցա­ղա­յին պայ­ման­ներ։
Ի դեպ, ար­դեն իսկ քն­նարկ­վում է ծրա­գի­րը մար­տա­կան դիր­քե­րում ներդ­նե­լու հար­ցը, ո­րին մաս­նա­վոր ըն­կե­րու­թյան ներ­կա­յա­ցու­ցի­չը կողմ է և պատ­րաս­տա­կամ։ Ա­սում է՝ միայն մեկ զո­րա­մա­սում մինչև 35 աշ­խա­տա­տեղ է ա­պա­հո­վել. հիմ­նա­կա­նում ընդգրկվել են կա­նայք, որ ա­վե­լի շատ ու­նեն աշ­խա­տանք գտ­նե­լու խն­դիր։

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Fri, 16 Aug 2019 18:17:53 +0000
ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՆ ԵՎ ԱՍՏԾՈՒՆ ԾԱՌԱՅԵԼՈՒ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27286-2019-08-15-09-45-18 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27286-2019-08-15-09-45-18 ՀԱՅՐԵՆԻՔԻՆ ԵՎ ԱՍՏԾՈՒՆ ԾԱՌԱՅԵԼՈՒ
...ՈՒ ԹԵ ԴՐ­ԺԵՄ…

Զին­վո­րա­կան եր­դում. խո­րա­խոր­հուրդ, թերևս ա­մե­նա­կարևոր ի­րա­դար­ձու­թյու­նը զին­վո­րի կյան­քում... Ու բա­ռե­րը շար­վում են հանց Հա­վա­տո¬Հան­գա­նակ... Թագ­վոր տղա­նե­րը զին­վոր են հայ­րե­նի­քի, պատ­վո պա­հա­պան­ներն են հայ­րե­նյաց սահ­ման­նե­րի, խոր­հր­դա­նիշն ու ե­րաշ­խա­վո­րը նրա ա­նա­ռի­կու­թյան:

Հան­դեր­ձա­վոր­վել են ու փոխ­վել մե­կեն, ձգ­վել են ու լր­ջա­ցել, կա­տա­կե­լու, տղա­յու­թյուն ա­նե­լու, ու­ժե­րը փոր­ձե­լու,  տա­րա­կար­ծու­թյուն­նե­րը սրի պես խա­չե­լու ու խա­չաձևե­լու ժա­մա­նակ դեռ կու­նե­նան, աղ­ջիկ­նե­րի հա­մար դեռ ի­րար կո­ղեր կջար­դեն, իսկ հի­մա լր­ջա­նա­լու ժա­մա­նակն է՝  ժա­մա­նա­կը լա­վա­գույն տղա­նե­րի, փոր­ձաշր­ջա­նը՝ տղա­մարդ դառ­նա­լու ճա­նա­պար­հին, Երկ­րին տեր կանգ­նե­լու ու նրան փա­ռա­վո­րե­լու ի­րենց հերթն է... Հայ­րե­րի ու ա­վագ եղ­բայր­նե­րի սու­րը փա­ռա­վո­րե­լու ի­րենց ժամն է։ Աստ­ված չա­նի` Երկ­րի խա­ղա­ղու­թյու­նը կր­կին թի­րա­խա­վոր­վի, ու ի­րենց ու­ժը փոր­ձե­լու ժա­մը գա... 

Նրանք պատ­րաստ են նոր հե­րո­սա­կան է­ջեր գրե­լու՝ ա­ռանց աչք իսկ թար­թե­լու, ու թող ոչ ոք չկաս­կա­ծի՝ նրանք 116 մար­տա­կան դիր­քի անն­կուն հե­րոս­նե­րի զար­մից են և շատ են ու­զում, որ ի­րենց հա­վա­տան ու վս­տա­հեն, զի նրանք հա­մալ­րե­լու են պար­տու­թյուն չտե­սած զո­րա­մա­սի զին­վոր­նե­րի շար­քե­րը։ Ըն­դա­մե­նը օ­րե­րի մեջ տե­սեք ինչ­պես են հա­սու­նա­ցել, չէ՞ որ ի­րենց հայ­րե­նիք է վս­տահ­վում, օ­ջախ ու տուն, պա­տիվ ու ար­ժա­նա­պատ­վու­թյուն է վս­տահ­վում։ Ծնող­նե­րը՝ նոր հա­գու­կա­պի մեջ չեն ճա­նա­չում զա­վակ­նե­րին, հուզ­վում ու հուզ­մուն­քը թաքց­նել են փոր­ձում, չի ստաց­վում, զա­վակ­նե­րի հետ նաև ի­րենք են քն­նու­թյուն բռ­նե­լու՝ եր­կա­մյա զին­վո­րա­կան քն­նու­թյուն... Այս­տեղ՝ զո­րա­մա­սում, ծա­ռա­յու­թյան ըն­թաց­քում է երևա­լու, ճի՞շտ են դաս­տիա­րա­կել, տղա­մա՞րդ են դաս­տիա­րա­կել, թե՞ թե­րա­ցել են։ Զա­վակ­նե­րի զիլ, խրոխտ ձայ­նե­րը ընդ­հա­տում են նրանց մտո­րում­նե­րը... Երդ­վում են ծա­ռա­յել հայ­րե­նի­քին ու հա­նուն նրա չխ­նա­յել կյան­քը, երդ­վում են ան­վե­րա­պա­հո­րեն կա­տա­րել հրա­մա­նա­տար­նե­րի հրա­մա­նը, պահ­պա­նել ռազ­մա­կան գաղտ­նի­քը։ ՙ...Ու թե դր­ժեմ եր­դումս՚ բա­ռե­րը մնում են օ­դում կախ­ված ու բա­զում հար­ցա­կան­նե­րը տե­ղի են տա­լիս ձիգ ու ձգ­վող ու շար­քե­րի եր­կայն­քով, ա­պա դառ­նում են վճիռ, պահ­վածք ու խոս­տում։ Ոչ` դու չես դր­ժե­լու Եր­դումդ, ու բռուն­ցք­վում են ձեռ­քերդ, ո­րով­հետև դու այլևս պա­տա­նի չես, ե­կել ես բա­նակ` Հայ­կա­կան, ու քո ա­նունն է` Հայ Զին­վոր: ՙՈւ սիր­տը քո քա­րե ամ­րոց է, բերդ ու դրոշ է…՚:
Երդ­վո՛ւմ են տղա­նե­րը... Ու հենց վաղ­վա­նից դր­վում է զին­վո­րա­նա­լու հիմ­նա­քա­րը՝ մե­ծա­գույն փոր­ձաշր­ջա­նը տղա­մար­դու կյան­քում։

                                                                                     Մար­տու­նի    

Oգոս­տո­սի 10-ին, շրջ­կենտ­րո­նի Հաղ­թա­նա­կի հրա­պա­րա­կում, հայ­րե­նի­քին ան­ձն­վի­րա­բար ծա­ռա­յե­լու եր­դու­մը խոս­քով ու ստո­րագ­րու­թյամբ հաս­տա­տե­ցին շր­ջա­նի տա­րած­քում տե­ղա­կայ­ված զո­րա­մա­սում ի­րենց ծա­ռա­յու­թյու­նը սկ­սող զին­վոր­նե­րը։

Մար­տա­կան դրո­շի ներ­քո, հրա­մա­նա­տա­րու­թյան, զի­նա­կից­նե­րի և հա­րա­զատ­նե­րի ներ­կա­յու­թյամբ, ի­րենց կյան­քում ա­մե­նա­պա­տաս­խա­նա­տու եր­դմ­նա­կա­լու­թյունն ա­րե­ցին մեր զո­րա­կո­չիկ­նե­րը։
Երդ­ման հան­դի­սա­վոր ա­րա­րո­ղու­թյու­նից հե­տո զե­կուց­ման խոս­քով և շնոր­հա­վո­րա­կան ե­լույթ­նե­րով հան­դես ե­կան զո­րա­մա­սի հրա­մա­նա­տար, գն­դա­պետ Գոռ Իշ­խա­նյա­նը, զո­րա­մա­սի հրա­մա­նա­տա­րի ԱՀ­ՏԱ գծով տե­ղա­կալ, փոխ­գն­դա­պետ Մհեր Սարգ­սյա­նը` հայ­րե­նի­քի պաշտ­պան­նե­րին մաղ­թե­լով խա­ղաղ, ան­փոր­ձանք ծա­ռա­յու­թյուն, մնալ հա­վա­տա­րիմ սուրբ երդ­մա­նը։
Օրհ­նան­քի խոսք ա­սաց զո­րա­մա­սի հոգևոր սպա­սա­վոր Հա­րու­թյուն սար­կա­վա­գը։

ՀՀ ՙՄի­ջազ­գա­յին անվ­տան­գու­թյան աս­պե­տաց ա­կա­դե­միա՚ հա­սա­րա­կա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյան կող­մից ՙՄեծն Տիգ­րան՚ և ՙՎար­դան Մա­մի­կո­նյան՚ մե­դալ­նե­րով պարգևատր­վե­ցին զո­րա­մա­սի հրա­մա­նա­տար գն­դա­պետ Գոռ Իշ­խա­նյա­նը և հրա­մա­նա­տա­րի ԱՀ­ՏԱ գծով տե­ղա­կալ, փոխ­գն­դա­պետ Մհեր Սարգ­սյա­նը։
Ա­րա­րո­ղու­թյու­նը եզ­րա­փա­կեց զին­վո­րա­կան հան­դի­սա­վոր քայ­լեր­թը։

Ար­մի­նե ԴԱ­ՆԻԵ­ԼՅԱՆ

                                                                                       Հադ­րութ 

2019 թվա­կա­նի օ­գոս­տո­սի 11-ին Հադ­րութ քա­ղա­քի հու­շա­հա­մա­լի­րում, ար­ցա­խյան գո­յա­մար­տում զոհ­ված ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի հու­շար­ձա­նի մոտ տե­ղի ու­նե­ցավ ա­մա­ռա­յին զո­րա­կո­չի նո­րա­կո­չիկ­նե­րի երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թյու­նը։ Ներ­կա էին զո­րա­կո­չիկ­նե­րի ծնող­ներ, հա­րա­զատ­ներ, Հադ­րութ քա­ղա­քի հա­սա­րա­կու­թյան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ։

Երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թյա­նը մաս­նակ­ցում էին ՊԲ հրա­մա­նա­տա­րի անձ­նա­կազ­մի բա­րո­յա­հո­գե­բա­նա­կան հար­ցե­րով տար­վող աշ­խա­տանք­նե­րի գծով տե­ղա­կալ գն­դա­պետ Ստյո­պա Գևոր­գյա­նը, բարձ­րաս­տի­ճան սպա­ներ։ Գու­մար­տա­կի հրա­մա­նա­տար Դա­վիթ Ղա­զա­րյա­նի զե­կույ­ցից հե­տո գն­դի հրա­մա­նա­տար Սամ­վել Սարգ­սյա­նը շնոր­հա­վո­րե­լով նո­րա­կո­չիկ­նե­րին, նշեց, որ երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թյու­նը մեծ պա­տիվ է յու­րա­քան­չյուր զին­վո­րի հա­մար, քա­նի որ նա լրաց­նում է ՊԲ շար­քե­րը։ ՙՁեր երդ­մամբ դուք ծա­ռա­յում եք մի ազ­գի, որն ու­նի պատ­մա­կան հա­րուստ ան­ցյալ։ Այն հո­ղը, ո­րը պետք է պաշտ­պա­նեք, թրծ­ված է ձեր պա­պե­րի, հայ­րե­րի ու եղ­բայր­նե­րի ա­րյու­նով, և ձե­զա­նից յու­րա­քան­չյու­րը պար­տա­վոր է տեր կանգ­նել այդ սուրբ հո­ղին՚,-իր խոս­քում շեշ­տեց Ս. Սարգ­սյա­նը։

Գն­դի հրա­մա­նա­տա­րի հրա­մա­նով սկս­վեց երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թյու­նը, ո­րի ա­վար­տից հե­տո տե­ղի ու­նե­ցավ մի­տինգ։ Մի­տին­գը բա­ցեց գն­դի հրա­մա­նա­տա­րի անձ­նա­կազ­մի հետ տար­վող աշ­խա­տանք­նե­րի գծով տե­ղա­կալ Ար­տակ Վա­նյա­նը։ ՊԲ հրա­մա­նա­տա­րի անձ­նա­կազ­մի  բա­րո­յա­հո­գե­բա­նա­կան հար­ցե­րով տար­վող աշ­խա­տանք­նե­րի գծով տե­ղա­կալ Ստյո­պա Գևոր­գյա­նը, շնոր­հա­վո­րե­լով զո­րա­կո­չիկ­նե­րին, շնոր­հա­կա­լու­թյուն հայտ­նեց  նրանց ծնող­նե­րին նման սե­րունդ դաս­տիա­րա­կե­լու և Հայ­րե­նի­քի պաշտ­պա­նու­թյան վեհ գոր­ծին ան­դա­մագր­վե­լու հա­մար։ Զո­րա­կո­չիկ­նե­րի ա­նու­նից ե­լույթ ու­նե­ցավ Ռո­բերտ Մար­գա­րյա­նը, ով խոս­տա­ցավ, որ գու­մար­տա­կի զո­րա­կո­չիկ­նե­րը Հայ­րե­նի­քին կծա­ռա­յեն պատ­վով: Ա­ղոթ­քի և շնոր­հա­վո­րան­քի խոսք հն­չեց­րեց գն­դի սար­կա­վարգ Գա­գիկ Մար­տի­րո­սյա­նը։ Հու­զիչ էր զո­րա­կո­չի­կի պապ Ա­րամ Հով­հան­նի­սյա­նի ե­լույ­թը։ Երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թյու­նից հե­տո ծնող­նե­րի, հա­րա­զատ­նե­րի հան­դի­պու­մը նո­րա­կո­չիկ­նե­րի հետ լի էր, հպար­տու­թյամբ, ո­րով­հետև ի­րենց զա­վակ­նե­րը հա­մալ­րում են հայ­րե­նյաց փա­ռա­պանծ պաշտ­պա­նի շար­քե­րը։

Է­դիկ ԴԱՎ­ԹՅԱՆ

                                                                                Քար­վա­ճառ - Ամարաս   

Oգոս­տո­սի 10-ի վաղ ա­ռա­վո­տից Դա­դի­վան­քի բա­կը մեղ­վա­փե­թակ էր հի­շեց­նում։ Բա­րի ա­վան­դույթ է ձևա­վոր­վում. նո­րա­կո­չիկ­նե­րը սր­բա­վայ­րում են զին­ծա­ռա­յո­ղի ա­ռա­ջին կարևոր քայլն ա­նում։ Հա­յոց բա­նա­կի 240 զին­ծա­ռա­յող էր հա­վաք­վել ե­կե­ղե­ցու կա­մար­նե­րի տակ՝ սպա­ռա­զին­վե­լու Խա­ղա­ղու­թյան Իշ­խա­նի խա­չով և օրհ­նու­թյամբ։


Երդ­ման հան­դի­սա­վոր տո­ղա­նին պատ­րաստ զին­վոր­նե­րին ող­ջու­նեց հրա­մա­նա­տար, գն­դա­պետ Հրայր Ա­թո­յա­նը։ Ա­պա նո­րա­կո­չիկ­ներն ըն­թեր­ցում են զին­վո­րա­կան երդ­ման տեքս­տը։ Ե­րի­տա­սարդ­նե­րի ծնող­ներն ու հա­րա­զատ­նե­րը հուզ­մուն­քով էին հետևում ի­րենց զա­վակ­նե­րի երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թյա­նը, հրա­մա­նա­տար­նե­րը հպար­տու­թյամբ էին ըն­դու­նում նո­րա­կո­չիկ­նե­րի՝ հայ­րե­նի­քին և Աստ­ծուն ծա­ռա­յե­լու եր­դու­մը։ Զո­րա­կա­նին ու զին­վո­րա­կա­նին, ե­կե­ղե­ցու բա­կում ներ­կա կա­ցյալ ժո­ղովր­դին Աստ­ծո օրհ­նու­թյունն էր բաշ­խում Դա­դի­վան­քի հոգևոր հո­վիվ Տեր Հով­հան­նես քա­հա­նա Հով­հան­նի­սյա­նը։

Ար­դեն զին­վոր դար­ձած տղա­նե­րի ձեռ­քին զենքն է, կրծ­քին՝ խա­չը։ Զեն­քին ու խա­չին զու­գա­հեռ հայ­րե­նյաց պաշտ­պան­նե­րը, որ­պես պաշտ­պա­նու­թյան վա­հան ու զեն հաղ­թու­թյան, ստա­ցան նաև Նոր Կտա­կա­րա­նի և Սաղ­մոս­նե­րի գր­քե­րը։ Հա­յաս­տա­նի Աստ­վա­ծաշն­չա­յին ըն­կե­րու­թյան ծրագ­րե­րի տնօ­րեն Ար­շա­վիր Գա­բու­ճյանն ան­ձամբ է բե­րել գր­քե­րը՝ ըն­ծա­յե­լու քրիս­տո­նյա զին­վոր­նե­րին։ (Ի դեպ, նա հն­գօ­րյա այ­ցի ըն­թաց­քում Ար­ցա­խի ՊԲ գրե­թե բո­լոր զո­րա­մա­սե­րի նո­րա­կո­չիկ­նե­րին բա­ժա­նել է Սուրբ Գիր­քը):
Բա­րե­մաղ­թան­քի ա­ռա­ջին խոս­քը հրա­մա­նա­տարն է հն­չեց­նում.

-Բա­րի ծա­ռա­յու­թյուն ենք մաղ­թում ձեզ, խա­ղա­ղու­թյուն։ Թող այս եր­կու տա­րին միայն ու­սում­նա­կան կենտ­րոն­նե­րում անց­կաց­նեք,-ա­սաց գն­դա­պետ Ա­թո­յա­նը, ա­պա դի­մեց ծնող­նե­րին,-շնոր­հա­կալ ենք,որ այս­պի­սի տղա­ներ եք դաս­տիա­րա­կել, հպարտ ենք, որ նման տղա­նե­րով ենք հա­մալ­րում մեր բա­նա­կի շար­քե­րը։ Նրանց կվե­րա­բեր­վենք ծնո­ղի հո­գա­տա­րու­թյամբ։ Եր­կու տա­րի նրանք ա­վե­լի մերն են, քան ձե­րը։ Հան­գիստ ե­ղեք։
Զո­րա­մա­սի հրա­մա­նա­տարն ա­սաց, որ Դա­դի­վան­քը պա­տա­հա­կան չէ ըն­տր­ված որ­պես եր­դմ­նա­կա­լու­թյան վայր, հայ ե­րի­տա­սար­դը մեկ ան­գամ է երդ­վում ծա­ռա­յել հայ­րե­նի­քին, և պատ­վա­բեր է, որ նա երդ­վի ա­զա­տագր­ված սր­բա­վայ­րում՝ ուժ առ­նե­լով տե­ղից և սն­վե­լով հոգևո­րի հա­վա­տով։

Նո­րա­կո­չիկ­նե­րի վաշ­տի զին­վոր­նե­րի ա­նու­նից Ար­սեն Միր­զո­յա­նը մեկ ան­գամ ևս հա­վաս­տիաց­րեց, որ կլի­նեն հայ­րե­նի­քի պար­տա­ճա­նաչ ու նվի­րյալ զին­վոր­ներ, ա­նա­ռիկ կպա­հեն երկ­րի սահ­ման­նե­րը, ար­ժա­նա­պատ­վո­րեն կսան­ձեն թշ­նա­մու ա­մեն մի ոտ­նձ­գու­թյուն, կշա­րու­նա­կեն ա­վագ ըն­կեր­նե­րի փա­ռա­վոր գոր­ծը։

Նո­րա­կո­չի­կի հայր Սեր­ժիկ Ա­վա­գյա­նը վս­տահ է՝ ի­րենց որ­դի­նե­րը հու­սա­լի ձեռ­քե­րում են։ Որ­դի­նե­րի դաս­տիա­րա­կու­թյան հա­մար չեն զղ­ջում, իսկ անհ­րա­ժեշ­տու­թյան դեպ­քում թող հրա­մա­նա­տար­ներն ուղ­ղոր­դեն։
Օ­գոս­տո­սի 11-ին զին­վո­րա­կան­նե­րի երդ­ման և օրհ­նու­թյան ա­րա­րո­ղու­թյուն տե­ղի ու­նե­ցավ Ա­մա­րա­սի վա­նա­կան հա­մա­լի­րում։ Երդ­ման ա­րա­րո­ղու­թյա­նը հա­ջոր­դեց հան­դի­սա­վոր մի­տինգ։ Ե­լույթ­նե­րով հան­դես ե­կան Ն զո­րա­մա­սի հրա­մա­նա­տա­րի ԱՀ­ՏԱ գծով տե­ղա­կալ, փոխ­գն­դա­պետ Ա. Սա­ղյա­նը, նո­րա­կո­չիկ Ռու­բեն Խա­չի­կյա­նը։ Այ­նու­հետև՝ զո­րա­մա­սի գն­դե­րեց Նա­րեկ սար­կա­վագ Թոր­գո­մյա­նը հան­դես ե­կավ օրհ­նան­քի խոս­քով, հն­չեց ընդ­հան­րա­կան ա­ղոթք, տե­ղի ու­նե­ցավ հան­դի­սա­վոր քայ­լերթ և բա­ժան­վեց մա­տաղ։

Երդ­ման հան­դի­սա­վոր ա­րա­րո­ղու­թյու­նից հե­տո մի քա­նի ժամ շա­րու­նակ հայ­րե­նյաց պաշտ­պան­ներն անց­կաց­րին ծնող­նե­րի ու հա­րա­զատ­նե­րի հետ՝ առ­նե­լով ի­րենց շուրջ մե­կամ­սյա բա­ժան­ման կա­րո­տը, ա­պա մեկ մար­դու պես հա­վաք­վե­ցին զո­րա­մա­սում` ար­ժա­նա­վո­րա­պես շա­րու­նա­կե­լու հայ­րեն­քի պաշտ­պա­նու­թյան սր­բա­զան գոր­ծը։

Վար­դու­հի ԲԱՂ­ԴԱ­ՍԱ­ՐՅԱՆ

 

 

 

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Thu, 15 Aug 2019 09:29:25 +0000
ԱՅՆ ԴԱԺԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԻՆ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27193-2019-07-26-15-03-18 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27193-2019-07-26-15-03-18 ԱՅՆ ԴԱԺԱՆ ՏԱՐԻՆԵՐԻՆ
Վարդգես Օ­ՎՅԱՆ

 Այս լապ­տե­րը պատ­րաս­տել եմ 24 տա­րի ա­ռաջ, երբ դեռ Շու­շին ա­զա­տագր­ված չէր, և գրե­թե ա­մեն օր Ստե­փա­նա­կեր­տը հրե­տա­կոծ­վում էր։ Քա­ղաքն ա­մա­յի էր թվում. Ստե­փա­նա­կեր­տի մի ծայ­րից մյու­սը գնա­լիս փո­ղո­ցում հա­զիվ 5-6 մարդ կա­րող էիր տես­նել։ Բնա­կիչ­նե­րի մի մա­սը պատս­պար­վել նկուղ­նե­րում, մյուս մա­սը տե­ղա­փոխ­վել Ար­ցա­խի ա­վե­լի անվ­տանգ բնա­կա­վայ­րեր, իսկ ո­մանք ուղ­ղա­թի­ռով հա­ջո­ղաց­րել էին մեկ­նել Երևան...

Ստե­փա­նա­կեր­տում ոչ հո­սանք կար, ոչ գազ։ Ա­ռա­վո­տից կես­գի­շեր նկուղ­նե­րում մո­մի լույ­սի տակ կե­րա­կուր էին սար­քում, զրու­ցում, քն­նար­կում ՙի­րադ­րու­թյու­նը Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղում և նրա շուրջ՚։
Խա­նութ­նե­րը գրե­թե դա­տարկ էին, ան­կեն­դան, փշր­ված ա­պա­կի­նե­րով, մերկ ցու­ցա­փեղ­կե­րով ու դա­րակ­նե­րով։ Հա­զիվ մի քա­նի լապ­տեր­ներ մնա­ցած լի­նեին մարդ­կանց մոտ, ե­ղած­նե­րի մարտ­կոց­նե­րի պի­տա­նիու­թյան ժամ­կետն էլ վա­ղուց լրա­ցած էր։
Մտ­քովս ան­ցավ մե­խա­նի­կա­կան լապ­տեր պատ­րաս­տել։ Եր­կու օր շր­ջում էի քա­ղա­քում, ծա­նոթ-բա­րե­կամ­նե­րի մոտ ինձ հա­մար անհ­րա­ժեշտ զա­նա­զան դե­տալ­ներ ո­րո­նում՝ ա­տամ­նա­վոր ա­նիվ­ներ, լի­սեռ­ներ, մե­տա­ղե զա­նա­զան կտոր­տանք­ներ և այլն։ Աշ­խա­տան­քի գոր­ծիք­ներս մկ­րա­տը, խար­տո­ցը, պտու­տա­կա­հա­նը, մուրճն էին ու է­լի մի քա­նի նման բա­ներ։ Դա­նա­կի, մկ­րա­տի սուր ծայ­րով կամ խար­տո­ցով էի մե­տա­ղե թի­թեղ­նե­րի վրա անհ­րա­ժեշտ անցք բա­ցում։ Մի քա­նի տե­ղից նույ­նիսկ 1,5 կամ 2 մմ հաս­տու­թյամբ եր­կա­թե թի­թեղ եմ ծա­կել մկ­րա­տի սուր ծայ­րով։
Շուրջ 10-15 օր հե­տո լապ­տերս պատ­րաստ էր։ Այն մո­տա­վո­րա­պես աշ­խա­տում էր մո­տո­րի, հե­ծա­նի­վի ՙդի­նա­մո­յի՚ սկզ­բուն­քով. մագ­նիս խա­րիս­խը պտ­տե­լու շնոր­հիվ ստեղծ­ված է­լեկտ­րա­մագ­նի­սա­կան դաշ­տից փա­թույ­թում մոտ 4-5 վոլտ հո­սանք էր ա­ռա­ջա­նում։ Լապ­տե­րի կող­քից դուրս ե­կած փոք­րիկ բռ­նա­կը ՙշար­ման­կա­յի՚ պես պտ­տե­լով, փոք­րիկ պտույտ­ներն ա­տամ­նա­վոր ա­նիվ­նե­րի շնոր­հիվ ա­վե­լի մեծ պտույտ­ներ էին ստա­նում, ո­րը փո­խանց­վե­լով խարս­խին, այն պտ­տում էր շատ մեծ ա­րա­գու­թյամբ։ Ու փոք­րիկ լամ­պը վառ­վում էր, լու­սա­վո­րում ինչ­պես ա­մե­նա­սո­վո­րա­կան լապ­տեր­նե­րը։
Նախ­կի­նում նաև ՙժուկ՚ (մենք ՙտժվ­ժիկ՚ էինք ան­վա­նում) լապ­տեր­ներ կա­յին։ Ուղ­ղա­կի այդ օ­րե­րին այդ ա­մե­նը մնա­ցել էր հե­ռու ան­ցյա­լում։ Ես, որ ման­կու­թյու­նից լապ­տեր­նե­րի հան­դեպ թու­լու­թյուն ու­նեի, այդ օ­րե­րին մի լապ­տեր ան­գամ չու­նեի ձեռ­քիս տակ։ Չնա­յած ե­թե ու­նե­նա­յի էլ, հա­զիվ թե աշ­խա­տեր, ո­րով­հետև այդ օ­րե­րին, ինչ­պես ար­դեն նշե­ցի, ոչ խա­նութ­ներ կա­յին, ոչ այն­տեղ վա­ճառ­վող մարտ­կոց­ներ...
Շա­տե­րը զար­ման­քով ու մի քիչ նա­խան­ձով էին նա­յում լապ­տե­րիս... Ա­մե­նուր մշ­տա­կան ու­ղե­կիցս էր։ Ու այն հատ­կա­պես շատ պետք ե­կավ 1992-ի փետր­վա­րի 26-ի գի­շե­րը։ Այդ օ­րը Շու­շիի գրադ կա­յան­քի հիմ­նա­կան թի­րա­խը մեր բնա­կե­լի շենքն էր։ Արկ-հր­թիռ­նե­րից մե­կը ծա­կե­լով հաստ պա­նե­լը, ըն­կել էր նաև նկու­ղի մեր հարևան սե­նյա­կը, որ­տեղ բա­րե­բախ­տա­բար մարդ չկար (բայց դա այլ պատ­մու­թյուն է)...
Մեր շեն­քի տար­բեր շքա­մուտ­քե­րում 4-5 տուն էր վառ­վում։ Լապ­տե­րովս լու­սա­վո­րե­լով, ջուր էինք հասց­նում այդ բնա­կա­րան­նե­րը՝ կրա­կը մա­րե­լու հա­մար։ Մե­կը դեռ լրիվ չհան­գց­րած, մյուս բնա­կա­րան­նե­րի հա­մար էին խնդ­րում լապ­տերս, քան­զի ծխի ու փո­շու մեջ գրե­թե ո­չինչ չէր երևում շեն­քի ներ­սում...
Հի­մա երբ մատ­նո­ցի չափ լապ­տեր­ներ կան ար­դեն, ո­րոնք այն հե­ռա­վոր տա­րի­նե­րի հս­կա լապ­տե­րի ու իմ լապ­տե­րի չափ լույս են սփ­ռում, այ­նուա­մե­նայ­նիվ, ես մի ա­ռան­ձին քնք­շու­թյամբ սի­րում ու պա­հում եմ մոտ 13-14 սմ եր­կա­րու­թյամբ հա­մեստ այդ ՙլու­սա­վո­րի­չը՚, որն այն­քա՛ն մեծ ծա­ռա­յու­թյուն մա­տու­ցեց 1992-ի ծանր ու դա­ժան այն օ­րը...

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Fri, 26 Jul 2019 14:59:55 +0000
ՀԱ­ՃԵ­ԼԻՆ ՕԳ­ՏԱ­ԿԱ­ՐԻ ՀԵՏ... http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27191-2019-07-26-14-43-11 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27191-2019-07-26-14-43-11 ՀԱ­ՃԵ­ԼԻՆ ՕԳ­ՏԱ­ԿԱ­ՐԻ ՀԵՏ...
Սիր­վարդ ՄԱՐ­ԳԱ­ՐՅԱՆ

 Տա­րի­ներ շա­րու­նակ հան­դի­պել եմ բազ­մա­թիվ ժամ­կե­տա­յին զին­ծա­ռա­յող­նե­րի, ով­քեր եր­կու տար­վա ծա­ռա­յու­թյան ըն­թաց­քում ձգ­տում են ա­ռա­վե­լա­գույն ձեռք­բե­րում­նե­րի... Նրանք ոչ միայն ռազ­մա­կան այ­բու­բե­նը սեր­տող, օ­րի­նա­կե­լի զին­վոր են, այլև ի­րենց լա­վա­գույնս են դրսևո­րում հա­րա­կից այլևայլ բնա­գա­վառ­նե­րում։ Այդ նվի­րյալ­նե­րից մեկն էլ Ն զո­րա­մա­սի շար­քա­յին Նա­րեկ Հա­կո­բյանն է։

Ա­մե­նօ­րյա լար­ված ծա­ռա­յու­թյունն ա­ռաջ­նագ­ծում Նա­րե­կին չի խան­գա­րում հան­գս­տյան օ­րե­րին զբաղ­վել սի­րած գոր­ծով։ Ա­պա­գա կի­նո­ռե­ժի­սո­րը Երևա­նի Խ. Ա­բո­վյա­նի ան­վան ման­կա­վար­ժա­կան հա­մալ­սա­րա­նի կի­նո­ռե­ժի­սու­րա­յի բաժ­նի ու­սա­նող է։ Ու­սու­մը կի­սատ է թո­ղել ծա­ռա­յու­թյան պատ­ճա­ռով։ Նա եր­կու ֆիլ­մի ու փոքր բե­մադ­րու­թյուն­նե­րի հե­ղի­նակ է, այս­տեղ` զո­րա­մա­սում, իսկ ա­վե­լի ստույգ` զի­նա­վա­նում էլ ար­դեն թա­տե­րա­խումբ է ղե­կա­վա­րում։ Ֆիլ­մե­րը նկա­րա­հա­նել է նախ­քան հա­մալ­սա­րան ըն­դուն­վե­լը։ ՙՕ­տար լույս՚¬ը կյան­քի է կոչ­վել ի­րա­կան փաս­տե­րի հի­ման վրա և ներ­կա­յաց­վել է մի­ջազ­գա­յին մր­ցա­նա­կա­բաշ­խու­թյան։ Երբ Նա­րեկն ա­ռա­ջարկ ստա­ցավ Մե­խա­կա­վա­նի ե­րե­խա­նե­րից թա­տե­րա­խումբ ձևա­վո­րել, ա­ռա­ջարկն ըն­դուն­վեց սի­րով. ծա­ռա­յու­թյու­նից զատ նաև սիր­ված գոր­ծով կզ­բաղ­վի։ Պար­տա­կա­նու­թյունն ստանձ­նե­լուց մի պահ եր­կմ­տեց, ճիշտ է, ինքն ու­նի գի­տե­լիք­ներ, բայց դա դեռ քիչ է, բա­վա­րար չէ, իսկ ինչ է ին­քը տա­լու ե­րե­խա­նե­րին, սա հար­ցե­րի հարցն է, ա­սում է զրու­ցա­կիցս, անհ­րա­ժեշտ էր նախ ու­սում­նա­սի­րել ե­րե­խա­նե­րի հե­տաք­րք­րու­թյուն­ներն ու նա­խա­սի­րու­թյուն­նե­րը, նաև երևան պի­տի հա­ներ նրանց օժտ­վա­ծու­թյունն ու հնա­րա­վո­րու­թյուն­նե­րը։ Նա­րե­կին օգ­նու­թյան հա­սավ հան­ճա­րեղ Թու­մա­նյա­նը, նյու­թը դյու­րա­մարս է, ե­րե­խա­նե­րի կող­մից հեշտ յու­րաց­վող։ ՙՏա­ղան­դա­վոր ե­րե­խա­ներ են,¬ ա­սում է Նա­րե­կը,- ա­մե­նա­կարևո­րը՝ լսող են, ա­րագ են ըն­կա­լում և նպա­տա­կադր­ված ու­զում են սո­վո­րել... Նա­րե­կի խում­բը հա­ճա­խում է յոթ ե­րե­խա, սա­կայն սեպ­տեմ­բեր ամ­սից մտա­դիր է 2 խմ­բի հետ աշ­խա­տել, ցան­կա­ցող­ներ է­լի կան։
Ա­մառ է, ակ­տիվ հան­գս­տի շր­ջան, Նա­րե­կը չի ու­զում ե­րե­խա­նե­րին ծան­րա­բեռ­նել, նոր ու­սում­նա­կա­նի հետ նոր լից­քե­րով, նոր ու թարմ շեշ­տադ­րում­նե­րով գոր­ծի կլծ­վեն։ Հա­ճախ սա­նիկ­ներն են ի­րեն դի­մում պա­րապ­մունք­ներն ա­վե­լաց­նե­լու խնդ­րան­քով։ ՙԿի­կո­սի մահ՚¬ն էին փոր­ձում, Նա­րե­կը նկա­տեց, որ մի տե­սա­րան սա­նե­րը լավ չեն խա­ղում ու որ­պես իմպ­րո­վիզ մտց­րեց Ղա­րա­բա­ղի բար­բա­ռը, տե­սավ, որ հրա­շա­լի է ստաց­վում, ե­րե­խա­ներն էլ ոգևոր­վե­ցին ու այդ­պես միտք հղա­ցավ այլ հե­քիաթ­ներ էլ Ղա­րա­բա­ղի բար­բա­ռով բե­մադ­րել, ու ստաց­վե­ցին փոք­րիկ, գե­ղե­ցիկ բե­մադ­րու­թյուն­ներ, ի­հար­կե, հա­գե­ցած իմպ­րո­վիզ­նե­րով։ Իսկ դրանք, գաղտ­նիք չէ, որ զար­գաց­նում են ե­րե­խա­նե­րի երևա­կա­յու­թյունն ու ստեղ­ծա­գոր­ծե­լու ազ­դակ են հան­դի­սա­նում։ Ներ­կա­յումս թա­տե­րա­խում­բը պատ­րաստ­վում է ա­ռաջ­նա­խա­ղի. ՙՆյու խա­թա­բա­լա՚ է կոչ­վում նրանց երևա­կա­յու­թյան հեր­թա­կան ար­դյուն­քը... Փոր­ձե­լու են բեմ հա­նել ղա­րա­բաղ­ցու կեն­ցա­ղը, մարդ­կանց ապ­րում­նե­րը, նրանց ճա­կա­տագ­րե­րը, հե­տաքր­քիր զու­գա­դի­պու­թյուն­նե­րը։ Ի դեպ, պիե­սի վրա Նա­րե­կը աշ­խա­տում է ծա­ռա­յա­կից մի քա­նի ըն­կեր­նե­րի օգ­նու­թյամբ։ Բե­մի ու տեխ­նի­կա­կան մի­ջոց­նե­րի խն­դիր ու­նեն շար­քա­յին զին­ծա­ռա­յող ար­վես­տա­գետն ու նրա փոք­րիկ ար­վես­տա­սեր բա­րե­կամ­նե­րը, բայց դա նրանց հա­մար ար­գելք չէ, հենց ներ­կա­յա­ցու­մը պատ­րաստ լի­նի, բե­մի հարցն էլ միա­ցյալ ջան­քե­րով կլու­ծեն։ Ու­րիշ տեղ որ չլի­նի էլ, դպ­րոց­նե­րը կան ու կան, եր­կուս­տեք կարևո­րում են այն հան­գա­ման­քը, որ ապ­րում են մշա­կու­թա­յին կյան­քով՝ գե­ղե­ցի­կի, լույ­սի ու բա­րու թա­գա­վո­րու­թյան մեջ։ Հադ­րու­թի ման­կա­պա­տա­նե­կան ստեղ­ծա­գոր­ծու­թյան կենտ­րո­նի տնօ­րենն ա­ռա­ջար­կել է հան­դես գալ նաև շրջ­կենտ­րո­նում ու Ստե­փա­նա­կեր­տում։ Մտա­դիր են նաև փոքր սյու­ժե­նե­րով տե­սա­ֆիլ­մեր նկա­րա­հա­նել ի­րենց ա­ռօ­րյա­յի մա­սին, այն մա­սին, թե ինչ­պես են ապ­րում Մե­խա­կա­վա­նի ե­րե­խա­նե­րը։ Նա­րե­կը գլուխ գո­վել չի սի­րում, սա­կայն վս­տահ է, որ իր սա­նե­րին մեծ բե­մեր հա­նե­լուց ին­քը հաս­տատ ա­մո­թով չի մնա­լու։ Վեց ա­միս հե­տո Նա­րե­կը զո­րացր­վե­լու է, սա­կայն չի բա­ցառ­վում, որ ծա­ռա­յու­թյունն ա­վար­տե­լուց հե­տո ո­րո­շի մի տա­րի էլ մնալ,(Աստ­ծո ճա­նա­պարհ­ներն ան­կան­խա­տե­սե­լի են), ի՛նչ ի­մա­նաս... : Գե­ղե­ցիկ է, երբ օգ­տա­կարն ու հա­ճե­լին մի օր հան­դի­պում են ի­րար՝ ան­գամ լար­ված ու պա­տաս­խա­նա­տու ծա­ռա­յու­թյան ըն­թաց­քում։

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Fri, 26 Jul 2019 14:42:10 +0000
ՀՈՒ­ՇԱ­ԹԱՆ­ԳԱ­ՐԱ­ՆԻ ՀՅՈՒՐՆ ԷՐ ՈՒ­ՍՈՒՄ­ՆԱ­ԿԱՆ ԳՈՒ­ՄԱՐ­ՏԱ­ԿԸ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27163-2019-07-22-17-59-39 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27163-2019-07-22-17-59-39 ՀՈՒ­ՇԱ­ԹԱՆ­ԳԱ­ՐԱ­ՆԻ ՀՅՈՒՐՆ ԷՐ ՈՒ­ՍՈՒՄ­ՆԱ­ԿԱՆ ԳՈՒ­ՄԱՐ­ՏԱ­ԿԸ
Վե­րա ԳՐԻ­ԳՈ­ՐՅԱՆ ԱՀ…

 Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյան ՙԱն­հայտ կո­րած ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի միու­թյուն՚ հա­սա­րա­կա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյու­նը, ո­րի 7-րդ հա­մա­գու­մա­րը կա­յա­ցավ օ­րերս, 21-ա­մյա գոր­ծու­նեու­թյան ըն­թաց­քում իր աշ­խա­տան­քի ուղ­ղու­թյուն­նե­րից մեկն էլ հա­մա­րել ու հա­մա­րում է ան­հայտ կո­րած ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի հու­շա­թան­գա­րա­նը մա­տաղ ու ե­րի­տա­սարդ սե­րունդ­նե­րի հայ­րե­նա­սի­րա­կան դաս­տիա­րա­կու­թյան խնդ­րին ծա­ռա­յեց­նե­լը։ Հա­զա­րա­վոր զին­վոր­ներ ու սպա­ներ, ա­շա­կերտ­ներ եւ ու­սա­նող­ներ են այ­ցե­լել այս­տեղ, ծա­նո­թա­ցել կազ­մա­կեր­պու­թյան եւ բուն թան­գա­րա­նի պատ­մու­թյա­նը, վեր­ջի­նիս հա­րուստ ցու­ցան­մուշ­նե­րին, հուզ­մուն­քով ու շնոր­հա­կա­լու­թյամբ կի­սել ի­րենց ջա­հել կյան­քը հայ­րե­նի­քի ա­զա­տագ­րու­թյա­նը նվի­րած 259 տղա­նե­րի լու­սան­կար­նե­րից ար­դեն քսան­հինգ տար­վա հե­ռա­վո­րու­թյու­նից ար­տած­վող հա­յացք­նե­րը...

2019թ. հու­լի­սի 17-ին թան­գա­րան այ­ցե­լե­ցին Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի 4-րդ պաշտ­պա­նա­կան շր­ջա­նի ու­սում­նա­կան գու­մար­տա­կի զին­վոր­նե­րը, գու­մար­տա­կի հրա­մա­նա­տա­րի՝ բա­րո­յա-հո­գե­բա­նա­կան ա­պա­հով­ման գծով տե­ղա­կալ, մա­յոր Ար­տյոմ Դար­զի­յա­նի գլ­խա­վո­րու­թյամբ։
Տղա­նե­րին հե­տաք­րք­րեց մեր կազ­մա­կեր­պու­թյան պատ­մու­թյու­նը, շր­ջե­լով սրա­հում՝ նրանք ծա­նո­թա­ցան ցու­ցան­մուշ­նե­րին, վեր­ջին­նե­րիս թվում եւ այն ինք­նա­շեն զեն­քե­րին, ո­րոն­ցով դեռ ինք­նա­պաշտ­պա­նա­կան ջո­կատ­նե­րի ժա­մա­նակ թշ­նա­մու դեմ կռ­վել են ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րը ։ Դրանք տղա­նե­րի վրա խո­րը տպա­վո­րու­թյուն թո­ղե­ցին, չէ՞ որ հենց այդ ջո­կատ­ներն են ի վեր­ջո կազ­մել այ­սօր­վա փա­ռա­պանծ Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի կո­րի­զը, ո­րի ներ­կա­յիս զին­վորն են ի­րենք...

Ու­սում­նա­կան գու­մար­տա­կի շար­քա­յին Պո­ղո­սյան Հայ­կը Ստե­փա­նա­կեր­տից է, շար­քա­յին Պո­ղո­սյան Գա­գի­կը՝ Կո­տայ­քի մար­զի Նոր Գե­ղիից. մեկ հայ­րե­նիք ենք ՝ մեկ ժո­ղո­վուրդ՝ նույն պարտք ու պար­տա­կա­նու­թյամբ...
Ա­վագ լեյ­տե­նանտ Սե­ւակ Մխե­յանն էլ գյում­րե­ցի է։ Վազ­գեն Սարգ­սյա­նի ան­վան ռազ­մա­կան բու­հի շր­ջա­նա­վարտ, եր­կու դստ­րի­կի հայր` վեց տա­րի է , Ար­ցա­խում է ծա­ռա­յում։ Դա­սա­կի հրա­մա­նա­տար է։
Ի դեպ, այն­պես չէ, թե հու­շա­թան­գա­րան այ­ցե­լող­նե­րը միայն լսում են մեզ... Ո՜չ: Ծա­վալ­վող ան­մի­ջա­կան զրույ­ցի ըն­թաց­քում ի­րենք էլ ի­րենց մա­սին են պատ­մում։ Հա­ճախ՝ հենց մեր խնդ­րան­քով, եւ դա ա­վե­լի հե­տաքր­քիր ու գրա­վիչ, ո­րոշ դեպ­քե­րում էլ՝ ան­մո­ռաց է դարձ­նում հան­դի­պու­մը։
Սեր­ժանտ Մա­րատ Սարգ­սյանն ապ­րում էր Ե­րե­ւա­նում։ Հե­տո ճա­կա­տա­գիրն այն­պես տնօ­րի­նեց, որ ըն­տա­նի­քով հայ­տն­վեց Տո­լյա­տի քա­ղա­քում (ՌԴ)։ Դպ­րո­ցը Մա­րատն ա­վար­տել է այն­տեղ։ Իսկ ֆի­նան­սա-տեխ­նի­կա­կան քո­լե­ջը՝ Ե­րե­ւա­նում (ո­րից հե­տո տղան, բնա­կա­նա­բար, վե­րա­դար­ձել է ծնող­նե­րի մոտ)։ Եվ ա­հա... ճիշտ է՝ մի փոքր ուշ, բայց վե­րա­դար­ձել է հայ­րե­նիք՝ կա­տա­րե­լու իր պարտ­քը։
Ես ընտ­րե­ցի ՙհայ­րե­նիք՚ բա­ռը, ո­րով­հե­տեւ դրա մեջ եւ՜ Հա­յաս­տանն է, եւ՜ Ար­ցա­խը... Եվ այս­տեղ մի փա­կա­գիծ էլ բա­ցենք. մեր զրույ­ցից պարզ­վեց, որ Մա­րատն ար­մատ­նե­րով ար­ցախ­ցի է. տատն ու պա­պը Ստե­փա­նա­կեր­տում են ապ­րում։ Այժմ մայրն ու քույրն էլ են Ար­ցա­խում (հայ­րը, ցա­վոք, ար­դեն չկա)։ Դա տի­կին Լա­րի­սա­յի վճիռն է. մնա­լու են այս­տեղ... հա­մե­նայն դեպս ՝ քա­նի դեռ տղան ծա­ռա­յու­թյան մեջ է։
Ես սեր­ժան­տին հարց­րի՝ թշ­նա­մու դի­մաց գտն­վող զին­վորն ինչ­պե՞ս է հաղ­թա­հա­րում ցան­կա­ցած մար­դու հա­մար բնա­կան՝ վա­խի զգա­ցու­մը, եւ նա մի պահ մտա­ծե­լուց հե­տո ա­սաց.
- Երբ հի­շում ես, որ դու դիր­քում կանգ­նող ոչ ա­ռա­ջինն ես, ոչ էլ վեր­ջի­նը...ու նաեւ մտա­ծում, որ թի­կուն­քում հայ­րե­նիքդ է՝ իր ապ­րող­նե­րով ու մա­հա­ցած­նե­րով... վախ աս­վա­ծը մի տե­սակ հե­տին պլան է մղ­վում։ Իսկ ե­թե լավ ես յու­րաց­րել մար­տա­կան գոր­ծը, քեզ կո­փել ես ֆի­զի­կա­պես ու հո­գե­պես, կանգ­նածդ տե­ղում զգոն ես ու ա­չա­լուրջ, այ­սինքն՝ վս­տահ ես քո ու­ժե­րին, ա­պա վա­խի մա­սին հա­մա­րյա մո­ռա­նում ես ։
Այդ պա­հին էր, որ մեր զրույ­ցին խառն­վեց 17 տար­վա զին­վո­րա­կան փորձ ու­նե­ցող մա­յոր Դար­զի­յա­նը , ով վեր­ջին ե­րեք տա­րին Ար­ցա­խում է ծա­ռա­յում (ըն­տա­նի­քով է այս­տեղ՝ կնոջ ու եր­կու տղա­նե­րի հետ)։
- Զին­վո­րին ան­պատ­րաստ չենք ու­ղար­կում դիր­քա­յին ծա­ռա­յու­թյան, մինչ այդ նրանք փոր­ձա­ռու­թյան դպ­րոց են անց­նում։ Ու­սում­նա­կան գու­մար­տա­կը մեր բա­նա­կը սնու­ցող ե­րակն է, եւ նման գու­մար­տակ­նե­րի հա­մար ընտ­րում են բարձ­րա­գույն ռազ­մա­կան կր­թու­թյուն ստա­ցած ու մեծ փոր­ձա­ռու­թյան տեր սպա­նե­րի, հրա­մա­նա­տար­նե­րի։ Գա­լով վա­խի սինդ­րո­մին, ա­սեմ, որ ու­սում­նա­կան գու­մար­տա­կում մար­տա­կան պատ­րաս­տա­կա­նու­թյան տե­սա­կան դա­սըն­թա­ցին զու­գա­հեռ կազ­մա­կեր­պում ենք բնա­կա­նին ա­ռա­վե­լա­գույն չա­փով մոտ, պա­տե­րազ­մա­կան պայ­ման­նե­րի մար­տա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­ներ. գրոհ, թե­ւան­ցում, նա­հանջ, կրա­կա­յին ու ջրա­յին պատ­նեշ­նե­րի հաղ­թա­հա­րում եւ այլն։ Օ­րի­նակ, երբ նման պայ­ման­նե­րում, պայ­թյուն­նե­րի տակ, մեկ-եր­կու ան­գամ քո ՙվրա­յով՚ անց­նում է տան­կը, դու, բնա­կա­նա­բար, չվա­խե­նա­լու ի­մու­նի­տետ ես ձեռք բե­րում... Այդ­պես են դառ­նում զին­վո­րա­կան եւ, ին չպես ըն­դուն­ված է ա­սել՝ տղա­մարդ։
Վեր­ջում ա­վե­լաց­նեմ, որ նման հան­դի­պում­նե­րը եւս յու­րո­վի լիցք են հա­ղոր­դում բա­նակ-հա­սա­րա­կու­թյուն կա­պի խո­րաց­մա­նը։ Խա­ղա­ղու­թյուն մաղ­թենք մեր հայ­րե­նի­քին, ան­փոր­ձանք ծա­ռա­յու­թյուն հայ զին­վո­րին՝ վս­տահ, որ վտան­գի ժա­մին նա ի զո­րու կլի­նի պաշտ­պա­նել հող հայ­րե­նին։

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Mon, 22 Jul 2019 17:48:18 +0000
ԲԱՐՁՐ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆ Է ԴԱՌՆԱԼ ՀԱՅՈՑ ԶԻՆՎՈՐ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27139-2019-07-17-15-59-19 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27139-2019-07-17-15-59-19 ԲԱՐՁՐ ԱՌԱՔԵԼՈՒԹՅՈՒՆ Է ԴԱՌՆԱԼ ՀԱՅՈՑ ԶԻՆՎՈՐ
Նո­րա­կո­չիկ­ներն այս ան­գամ…

 Շր­ջա­նի հյու­սի­սա­յին թևի Գող­թա­նիկ գյու­ղա­կան հա­մայն­քից է Օ­հան Պո­ղո­սյա­նը, դպ­րոցն ա­վար­տե­լուց հե­տո ըն­դուն­վել է Ար­ցա­խի պե­տա­կան հա­մալ­սա­րա­նի ռազ­մա­գի­տու­թյան և ֆիզ­կուլ­տու­րա­յի բա­ժի­նը, բայց ար­դեն 18 տա­րե­կան է և պարտքն է` դառ­նալ հայ­րե­նի­քի զին­վո­րը։

Վա­ղա­զին գյու­ղի դպ­րո­ցի այս տար­վա շր­ջա­նա­վարտ Դա­վիթ Բախ­շյանն ըն­դուն­վել է Երևա­նի պե­տա­կան ման­կա­վար­ժա­կան հա­մալ­սա­րա­նի հո­գե­բա­նու­թյան բա­ժի­նը և ար­դեն զին­վոր է։
-Բարձր տրա­մադ­րու­թյամբ եմ գնում, -ա­սում է նա, -հայ­րե­նի­քին պետք է ծա­ռա­յենք, իսկ բա­նա­կում ծա­ռա­յե­լը յու­րա­հա­տուկ պար­տա­կա­նու­թյուն է։
Ու­ռե­կան գյու­ղից Ար­թուր Սարգ­սյա­նը նույն­պես այս տա­րի է ա­վար­տել դպ­րո­ցը, բա­նա­կում ծա­ռա­յե­լուց հե­տո կո­րո­շի? ինչ մաս­նա­գի­տու­թյուն ընտ­րի։ Մայ­րը? Ար­մի­նե Ա­ռա­քե­լյա­նը, հուզ­մուն­քով տվեց իր օրհ­նան­քը որ­դուն, բո­լոր զո­րա­կո­չիկ­նե­րին ու հա­յոց բա­նա­կի զին­վոր­նե­րին` մաղ­թե­լով խա­ղա­ղու­թյուն: Նո­րա­կո­չիկ­նե­րին ող­ջու­նե­ցին ու բա­րի ճա­նա­պարհ, ան­փոր­ձանք ծա­ռա­յու­թյուն մաղ­թե­ցին զին­կոմ Ստե­փան Օ­հան­ջա­նյա­նը, շրջ­վար­չա­կազ­մի ղե­կա­վա­րի տե­ղա­կալ Հով­հան­նես Սա­հա­կյա­նը:

Զ.Ը.
ք. Բեր­ձոր

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Wed, 17 Jul 2019 15:58:29 +0000
ՆԱԵՎ ԹԵՎ ՈՒ ԹԻ­ԿՈՒՆՔ՝ ՄԵՐ ՊԵ­ՏՈՒ­ԹՅԱՆՆ ՈՒ ԲԱ­ՆԱ­ԿԻՆ... http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27118-7 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27118-7 ՆԱԵՎ ԹԵՎ ՈՒ ԹԻ­ԿՈՒՆՔ՝ ՄԵՐ ՊԵ­ՏՈՒ­ԹՅԱՆՆ ՈՒ ԲԱ­ՆԱ­ԿԻՆ...
Լաու­րա ԳՐԻ­ԳՈ­ՐՅԱՆ

Ա­ԿԱՀՄ 7-րդ հա­մա­գու­մա­րը

Հու­լի­սի 13-ին Ստե­փա­նա­կեր­տում տե­ղի ու­նե­ցավ Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տու­թյան ան­հայտ կո­րած ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի հա­րա­զատ­նե­րի միու­թյան (Ա­ԿԱՀՄ) 7-րդ հա­մա­գու­մա­րը, ո­րին ներ­կա էին ինչ­պես Ա­ԿԱՀՄ, այն­պես էլ հան­րա­պե­տու­թյու­նում գոր­ծող մյուս հա­սա­րա­կա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյուն­նե­րի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­ներ, մտա­վո­րա­կան­ներ, հրա­վիր­ված­ներ։

Միու­թյան 2014-2019թթ. կա­տա­րած աշ­խա­տանք­նե­րի հաշ­վետ­վու­թյամբ հան­դես ե­կավ Ա­ԿԱՀՄ նա­խա­գահ Վե­րա Գրի­գո­րյա­նը։ ՙՀա­մա­գու­մա­րի թիվն ինք­նին հու­շում է մեր Միու­թյան ան­ցած եր­կար ճա­նա­պար­հի մա­սին, այ­դու­հան­դերձ, պետք է նշեմ, որ կազ­մա­կեր­պու­թյունն իր գո­յու­թյան 21 տա­րի­նե­րի ըն­թաց­քում, հաղ­թա­հա­րե­լով բա­զում դժ­վա­րու­թյուն­ներ, հա­սել է ո­րո­շա­կի հա­ջո­ղու­թյուն­նե­րի։ Միու­թյան կազ­մում հաշ­վառ­ված է 773 ան­հայտ կո­րած, ո­րոն­ցից 250-ը՝ ա­զա­տա­մար­տիկ­ներ են։ Կազ­մա­կեր­պու­թյան ան­դամ­նե­րի թի­վը գե­րա­զան­ցում է 3200-ի սահ­մա­նը՚,- ա­սաց Վ. Գրի­գո­րյա­նը։
Ստեղծ­ման օ­րից Միու­թյու­նը հա­մա­գոր­ծակ­ցում է Ան­հայտ կո­րած­նե­րի գծով հան­րա­պե­տա­կան հանձ­նա­ժո­ղո­վի, Կար­միր խա­չի մի­ջազ­գա­յին կո­մի­տեի Ստե­փա­նա­կեր­տի գրա­սե­նյա­կի, տար­բեր հա­սա­րա­կա­կան կազ­մա­կեր­պու­թյուն­նե­րի, կա­ռա­վա­րու­թյան տար­բեր օ­ղակ­նե­րի, ինչ­պես նաև բա­րե­րար­նե­րի հետ, ո­րոնց օ­ժան­դա­կու­թյամբ էլ մի­ջոց­ներ է հայ­թայ­թել ան­հայտ կո­րած ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի ըն­տա­նիք­նե­րին ա­ջակ­ցե­լու հա­մար։ Ա­ԿԱՀՄ վար­չու­թյան ան­դամ­նե­րը, ինչ­պես նշեց զե­կու­ցո­ղը, հա­ճախ են լի­նում հան­րա­պե­տու­թյան շր­ջան­նե­րում և տե­ղում հա­սա­րա­կա­կան հի­մունք­նե­րով աշ­խա­տող մաս­նա­ճյու­ղե­րի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ­նե­րի հետ այ­ցե­լում են ան­հայտ կո­րած­նե­րի սա­կա­վա­կա­րող ըն­տա­նիք­նե­րին, ի­րա­զեկ լի­նում նրանց հոգ­սե­րին, բա­րո­յա­պես նե­ցուկ կանգ­նում և հնա­րա­վո­րու­թյան սահ­ման­նե­րում նաև նյու­թա­կան օգ­նու­թյուն տրա­մադ­րում։
Կազ­մա­կեր­պու­թյան գոր­ծու­նեու­թյան ուղ­ղու­թյուն­նե­րից մեկն էլ Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի հետ կա­պի սեր­տա­ցումն է։ Միու­թյան վար­չու­թյան ան­դամ­նե­րը պար­բե­րա­բար այ­ցե­լում են զո­րա­մա­սեր, հան­դես գա­լիս զին­վոր­նե­րի ո­գին բարձ­րաց­նող ե­լույթ­նե­րով, խրա­խու­սում մե­դալ­նե­րով, պատ­վոգ­րե­րով ու հու­շան­վեր­նե­րով։
Վ. Գրի­գո­րյա­նի հա­վաստ­մամբ՝ հն­գա­մյա ժա­մա­նա­կա­հատ­վա­ծում Միու­թյա­նը հա­ջող­վել է կյան­քի կո­չել ո­րո­շա­կի ծրագ­րեր, սա­կայն վեր­ջին ժա­մա­նակ­ներս այն հայ­տն­վել է ֆի­նան­սա­կան սուղ վի­ճա­կում, ին­չի հետևան­քով նա­խա­տես­ված ծրագ­րե­րի մի մասն մնա­ցել է ան­կա­տար։
Կազ­մա­կեր­պու­թյան տե­սա­դաշ­տից դուրս չեն մնում ան­հայտ կո­րած ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի ե­րե­խա­ներն ու թոռ­նե­րը։ Տոն և հի­շար­ժան օ­րե­րին նրանց հա­մար մի­ջո­ցա­ռում­ներ են կազ­մա­կերպ­վում, նվեր­ներ մա­տուց­վում։ Հան­դի­սա­վո­րու­թյամբ նշ­վել է նաև Միու­թյան կազ­մա­վոր­ման 20-րդ տա­րին։ ՙԵս ու իմ բախ­տա­կից­նե­րը չենք հան­ձն­վում մեր կորս­տին ու վշ­տին, սա­տա­րում ենք մի­մյանց՝ հու­սա­լով, թե գու­ցե մի հրաշ­քով տղա­նե­րից տուն վե­րա­դար­ձող­ներ լի­նեն՚,- ե­լույթն աս­պես ա­վար­տեց Միու­թյան նա­խա­գա­հը։
Ի­րենց ե­լույթ­նե­րում կազ­մա­կեր­պու­թյան գոր­ծու­նեու­թյու­նը կարևո­րե­ցին և հաշ­վե­տու ժա­մա­նա­կա­հատ­վա­ծում կա­տա­րած աշ­խա­տան­քը բա­վա­րար գնա­հա­տե­ցին զոհ­ված ա­զա­տա­մար­տի­կի հայր Յու­րի Ա­վա­նե­սյա­նը, Ստե­փա­նա­կեր­տի հ.12 դպ­րո­ցի տնօ­րեն Էլ­մի­րա Գաբ­րիե­լյա­նը, ԱՀ զոհ­ված ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի հա­րա­զատ­նե­րի միու­թյան նա­խա­գահ Ար­թուր Առս­տա­մյա­նը, ՙՈ­րո­շում քա­ղա­քա­ցիա­կան նա­խա­ձեռ­նու­թյուն՚ ՀԿ նա­խա­գահ Ար­թուր Հայ­րա­պե­տյա­նը, ու­րիշ­ներ։
ՙԵս հպար­տա­նում եմ իմ երկ­րի ձեռք­բե­րում­նե­րով ու այ­սօր­վա սերն­դով, ով­քեր ա­մեն րո­պե պատ­րաստ են սր­բո­րեն պաշտ­պա­նել ան­շի­րիմ ու ան­հայտ ճա­կա­տագ­րի տեր քաջ տղա­նե­րի ա­րյամբ սր­բա­ցած հո­ղի ա­մեն մի թի­զը՚,- ա­սաց Էլ­մի­րա Գաբ­րիե­լյա­նը։
Կազ­մա­կեր­պու­թյան հետ ակ­տիվ հա­մա­գոր­ծակ­ցու­թյան և նրա ծրագ­րե­րի ի­րա­գործ­մա­նը շա­րու­նա­կա­բար նպաս­տող մի խումբ ան­հատ­ներ ար­ժա­նա­ցան Ա­ԿԱՀՄ ՙՀայ­րե­նիք և հա­վատ՚, ՀՀ ՙԶին­վոր հայ­րե­նյաց՚ մե­դալ­նե­րի և պատ­վոգ­րե­րի, իսկ ան­հայտ կո­րած ա­զա­տա­մար­տի­կի այ­րի Է­վե­լի­նա Ա­ղա­ջա­նյա­նը՝ ՀՀ ՙՖի­դա­յին­ներ՚ շքան­շա­նի, զոհ­ված ա­զա­տա­մար­տի­կի մայր Լո­րա Ազ­րյանն էլ՝ ՙՄենք ենք, մեր սա­րե­րը՚ հու­շա­մե­դա­լի։ Ի դեպ, Լո­րա Ազ­րյա­նը մեկ ան­գամ չէ բա­րե­գոր­ծու­թյամբ սա­տա­րել Ան­հայտ կո­րած ա­զա­տա­մար­տիկ­նե­րի հա­րա­զատ­նե­րի միու­թյա­նը։ Այս ան­գամ էլ նա դա­տար­կա­ձեռն չէր ե­կել և 100 հա­զար դրամ՝ որ­պես նվի­րատ­վու­թյուն, հանձ­նեց կազ­մա­կեր­պու­թյան վար­չու­թյա­նը։
Պարգևատր­ված­նե­րից ԱՀ Նա­խա­գա­հի աշ­խա­տա­կազ­մի տե­ղե­կատ­վու­թյան գլ­խա­վոր վար­չու­թյան պետ Դա­վիթ Բա­բա­յա­նը (ՙՀայ­րե­նիք և հա­վատ՚ մե­դալ) շնոր­հա­կա­լա­կան իր խոս­քում կարևո­րեց Միու­թյան գոր­ծու­նեու­թյունն ու նրա ան­դամ­նե­րի հայ­րե­նան­վեր աշ­խա­տան­քը։ ՙՀա­մոզ­ված ենք, որ ձեր որ­դի­նե­րի ան­հայտ ճա­կա­տագ­րե­րի հա­մար դուք լա­ցող մայ­րեր ու հա­րա­զատ­ներ չեք միայն, այլ նաև թև ու թի­կունք եք մեր պե­տու­թյանն ու բա­նա­կին։ Եվ ներ­կա ու ա­պա­գա սե­րունդ­նե­րը ձեր ա­ղոթք­նե­րի զո­րու­թյամբ ու ձեր զո­րակ­ցու­թյամբ կշա­րու­նա­կեն մեր ա­զա­տա­մար­տի նվի­րյալ­նե­րի հե­րո­սա­կան պայ­քարն ու կհասց­նեն վերջ­նա­հան­գր­վա­նին՚,- ա­սաց Դա­վիթ Բա­բա­յա­նը։ Նա նաև Երկ­րի իշ­խա­նու­թյուն­նե­րի ող­ջույ­նի խոս­քը փո­խան­ցեց Ա­ԿԱՀՄ նա­խա­գահ Վե­րա Գրի­գո­րյա­նին։
Կա­նո­նադ­րու­թյան հա­մա­ձայն՝ հա­մա­գու­մարն ընտ­րեց 9 հո­գուց բաղ­կա­ցած միու­թյան վար­չու­թյան նոր կազմ, ինչ­պես նաև՝ վերս­տու­գիչ հանձ­նա­ժո­ղով։ Վար­չու­թյան նա­խա­գահ վե­րըն­տր­վեց Վե­րա Գրի­գո­րյա­նը։

 

 

 

 

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Sat, 13 Jul 2019 15:48:29 +0000
ՀՈՒ­ՇԵՐ՝ ՍԵՎ ՈՒ ՍՊԻ­ՏԱԿ Ե­ՐԱՆԳ­ՆԵ­ՐՈՎ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27075-2019-07-08-16-12-08 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27075-2019-07-08-16-12-08 ՀՈՒ­ՇԵՐ՝ ՍԵՎ ՈՒ ՍՊԻ­ՏԱԿ Ե­ՐԱՆԳ­ՆԵ­ՐՈՎ
Անուշ ԱՍ­ՐԻ­ԲԱ­ԲԱ­ՅԱՆ

 Իմ զրու­ցա­կիցն Ար­ցա­խյան ա­զա­տագ­րա­կան պայ­քա­րի նվի­րյալ, ՙՄար­տա­կան խաչ՚ 2-րդ աս­տի­ճա­նի շքան­շա­նա­կիր, պա­հես­տա­զո­րի կա­պի­տան, Մար­տու­նու շր­ջա­նի Խնու­շի­նակ հա­մայն­քի ղե­կա­վար Կա­մո Մուր­սա­լյանն է։

Ինչ­պես միշտ՝ ներս մտավ ժպի­տը դեմ­քին։ Ու­շադ­րու­թյունս սևեռ­վեց նրա քայլ­ված­քին։ Մտ­քիս մեջ սկ­սե­ցի խմ­բագ­րել հար­ցերս՝ հան­կարծ զրու­ցակ­ցիս վեր­քե­րին նոր ցավ չպատ­ճա­ռեմ։
Մեր զրույ­ցը սկ­սե­ցինք ա­մե­նաս­կզ­բից։

Հաշ­վի առ­նե­լով ստեղծ­ված վտան­գա­վոր վի­ճա­կը՝ Ար­ցա­խի տար­բեր բն­կա­վայ­րե­րում սկ­սե­ցին գաղտ­նի ինք­նա­պաշտ­պա­նա­կան ջո­կատ­ներ ձևա­վոր­վել։ Կա­մո Մուր­սա­լյա­նը մեկն էր այն յոթ ա­ռա­ջա­մար­տիկ­նե­րից, որ ներգ­րավ­վեց գյու­ղի ինք­նա­պաշտ­պա­նա­կան ջո­կա­տում, ո­րը ղե­կա­վա­րում էր ծնուն­դով Խնու­շի­նա­կից, հա­յաս­տա­նաբ­նակ Մավ­րիկ Մար­տի­րո­սյա­նը։
Պահն օր­հա­սա­կան էր, և պետք էր ձեռ­նար­կել հնա­րա­վոր տար­բե­րակ­նե­րից ա­մե­նաար­դյու­նա­վե­տը՝ բախ­տո­րոշ պա­տե­րազ­մը տա­նուլ չտա­լու հա­մար։ Ան­զեն, ռազ­մա­կան գոր­ծից ան­տե­ղյակ ար­ցախ­ցու հա­մար այլևս մահ­վան ոչ մի հե­ռան­կար սար­սա­փե­լի չէր հայ­րե­նի­քը թշ­նա­մուց մաք­րե­լու մեծ նպա­տա­կի ու ցան­կու­թյան դի­մաց։
1990-ին Ադր­բե­ջա­նը սկ­սեց ակն­հայտ սադ­րանք­նե­րի գնալ։ Խնու­շի­նա­կի ջո­կա­տը, ան­տե­սե­լով ադր­բե­ջա­նա­կան օ­մո­նա­կան­նե­րի կող­մից ստեղ­ծած վտան­գա­վոր վի­ճա­կը, գոր­ծի ան­ցավ և սկ­սեց քայլ առ քայլ հա­կա­հար­ված տալ նրանց ոտ­նձ­գու­թյուն­նե­րին։ Այս­պես սկս­վեց ջո­կա­տի ու­ղին։ Գյու­ղի կա­մա­վո­րա­կան­նե­րը ձեռք բե­րե­ցին զենք-զի­նամ­թերք, նյու­թա­տեխ­նի­կա­կան ո­րո­շա­կի պա­շար։ Որ­սոր­դա­կան հրա­ցան­նե­րին գու­մար­վե­ցին ինք­նա­ձիգ­ներ, գն­դա­ցիր­ներ։ Իսկ թե ինչ­պես են զեն­քերն Ար­ցախ հա­սել` շա­տե­րին չէ հայտ­նի։ Այդ ա­ռու­մով մեծ օգ­նու­թյուն էին ցույց տա­լիս նաև հա­յաս­տա­նաբ­նակ ու ռու­սաս­տա­նաբ­նակ խնու­շի­նակ­ցի­նե­րը։
1992-ին, երբ ձևա­վոր­վեց հայ­կա­կան կա­նո­նա­վոր բա­նա­կը, Խնու­շի­նակն ու­ներ 107-հո­գա­նոց վաշտ՝ կազմ­ված չորս դա­սա­կից, ո­րոնց հրա­մա­նա­տար­ներն էին Կա­մո Մուր­սա­լյա­նը, Ալ­բերտ Մով­սի­սյա­նը, Յու­րիկ Միր­զո­յա­նը, Լևոն Համ­բար­ձու­մյա­նը։

Պա­տե­րազ­մը խախ­տում է բո­լոր օ­րի­նա­չա­փու­թյուն­նե­րը։ Այն ու­նի իր կա­նոն­նե­րը՝ վե­րելք­ներ ու վայ­րէջք­ներ, հաղ­թա­նակ­ներ ու պար­տու­թյուն­ներ, ձեռք­բե­րում­ներ ու կո­րուստ­ներ... Տա­րի­ներն անց­նում են, սա­կայն պա­տե­րազ­մի պատ­ճա­ռած ցա­վերն ու սպի­ներն ան­ջն­ջե­լի հետք են թող­նում, սև ու սպի­տակ դարձ­նում հի­շո­ղու­թյուն­նե­րը, ազ­դում թե­կուզ ա­մե­նա­խի­զախ ու քաջ կռ­վո­ղի հո­գե­բա­նու­թյան վրա: ՙՇատ ծանր օ­րեր ենք ապ­րել, շատ դա­ժան մար­տե­րի մի­ջով ան­ցել, բայց կան պատ­կեր­ներ, ո­րոնք ուղ­ղա­կի դաջ­վել են հի­շո­ղու­թյանս մեջ՚,- ա­սում է զրու­ցա­կիցս և ցա­վով պատ­մում լե­գեն­դար հրա­մա­նա­տար Մոն­թե Մել­քո­նյա­նի հետ ու­նե­ցած վեր­ջին մար­տի մա­սին։ Նույն ցա­վա­լի ապ­րում­ներն ու­նե­ցավ գու­մար­տա­կի հրա­մա­նա­տար Մե­րու­ժան Մո­սի­յա­նի զոհ­վե­լուց հե­տո:
Պա­տե­րազ­մը դեռ չա­վարտ­ված` 1993-ին Կա­մոն Ա­նա­հի­տի հետ ըն­տա­նիք կազ­մեց, 1994-ին ծն­վեց նրանց անդ­րա­նիկ զա­վա­կը։
Իսկ մար­տա­կան փա­ռա­վոր ու­ղի ան­ցած ջո­կա­տը հյու­սում էր իր պատ­մու­թյու­նը. տղա­նե­րը մաս­նակ­ցել են Վեյ­սա­լուի, Ղա­րա­դաղ­լուի, Խո­ջա­վեն­դի, Ֆի­զու­լու, Ջաբ­րա­յի­լի, Զան­գե­լա­նի հա­մար մղ­ված մար­տե­րին։
1994-ի ապ­րի­լի 25-ն էր, մար­տա­կերտ­ցի­նե­րին օգ­նու­թյան հա­սած՝ Մավ­րի­կի հրա­մա­նա­տա­րու­թյամբ ջո­կա­տը Կար­մի­րա­վան գյու­ղի մոտ մար­տի է բռն­վում հա­կա­ռա­կոր­դի մի քա­նի ան­գամ գե­րա­զան­ցող ու­ժե­րի հետ։ Մար­տում ծանր վի­րա­վոր­վում է Մավ­րի­կը, վաշ­տի պա­տաս­խա­նատ­վու­թյու­նը ստանձ­նում է Կա­մո Մուր­սա­լյա­նը։
… Տա­րի­նե­րի հեռ­վից Կա­մոն դր­վագ­ներ է պատ­մում մեր Ա­զա­տա­մար­տից և ա­նընդ­հատ շեշ­տում, որ յու­րա­քան­չյուր հա­ջո­ղու­թյան հա­սել են միաս­նա­կա­նու­թյան ու հա­մախ­մբ­վա­ծու­թյան շնոր­հիվ:
1994-ի մա­յի­սին կնք­վեց հրա­դա­դա­րը։ Սկս­վեց հա­ջորդ փու­լը՝ ին­ժե­նե­րա­կան աշ­խա­տանք­ներ, դիր­քե­րի ու խրա­մատ­նե­րի ամ­րա­ցում, զո­րա­նոց­նե­րի կա­ռու­ցում և այլն։ Հա­կա­ռա­կոր­դի թի­րա­խը չդառ­նա­լու հա­մար ին­ժե­նե­րա­կան աշ­խա­տանք­ներն ի­րա­կա­նաց­նում էին հիմ­նա­կա­նում գի­շե­րա­յին ժա­մե­րին։ 1998-ի հոկ­տեմ­բե­րի 25-ն էր։ Այդ օ­րը կա­պի­տան Մուր­սա­լյանն ա­ռաջ­նագ­ծում դա­սա­կի զին­վոր­նե­րի հետ սո­վո­րա­կա­նի պես կա­տա­րում էր հեր­թա­կան ա­ռա­ջադ­րան­քը, երբ պայ­թեց չա­րա­բաս­տիկ ա­կա­նը... Բա­րե­բախ­տա­բար վաշ­տի զին­վոր­նե­րին ո­չինչ չպա­տա­հեց, միայն հրա­մա­նա­տա­րը ոտ­քից վի­րա­վոր­վեց։
Ա­պա­քին­վե­լուց հե­տո, վի­ճա­կից ել­նե­լով, նա դուրս ե­կավ զին­ված ու­ժե­րի կազ­մից։
Հայ­րե­նի­քի պաշտ­պա­նու­թյան գոր­ծում ցու­ցա­բե­րած խի­զա­խու­թյան և ա­րիու­թյան, մար­տա­կան ա­ռա­ջադ­րանք­նե­րի հմուտ կա­տար­ման հա­մար Կա­մո Մուր­սա­լյա­նը 1998-ին, ԼՂՀ նա­խա­գա­հի հրա­մա­նագ­րով, պարգևատր­վեց ՙՄար­տա­կան խաչ՚ 2-րդ աս­տի­ճա­նի շքան­շա­նով, իսկ Շու­շիի ա­զա­տագր­ման 15-րդ տա­րե­դար­ձի կա­պակ­ցու­թյամբ, ցու­ցա­բե­րած ա­րիու­թյան և խի­զա­խու­թյան հա­մար՝ ՙՄար­տա­կան ծա­ռա­յու­թյուն՚ մե­դա­լով։
Ե­րեք որ­դի­նե­րի հայր, հայ­րե­նի­քի նվի­րյալ Կա­մո Մուր­սա­լյանն այ­սօր ղե­կա­վա­րում է Խնու­շի­նակ հա­մայն­քը՝ այս­կերպ շա­րու­նա­կում նպաս­տել հայ­րե­նի երկ­րի զար­գաց­մանն ու բար­գա­վաճ­մա­նը։

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Mon, 08 Jul 2019 16:05:24 +0000
ՙՔԵԶ ՉԵՆՔ ՄՈ­ՌԱ­ՆՈՒՄ՚ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27074-2019-07-08-16-02-13 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27074-2019-07-08-16-02-13 ՙՔԵԶ ՉԵՆՔ ՄՈ­ՌԱ­ՆՈՒՄ՚
Թո­վիկ ՀԱՅ­ՐԱ­ՊԵ­ՏՅԱՆ

ք. Ճար­տար

Ար­ցա­խյան գո­յա­մարտն օր օ­րի նոր ու դա­ժան շր­ջա­փուլ էր մտ­նում: Հետևա­կի մար­տա­կան մե­քե­նա­յի անձ­նա­կազ­մի ան­դամ­ներ Հո­վիկ Ա­ղա­ջա­նյա­նի, Կա­մո Խոս­րո­վյա­նի, Սար­մեն Սարգ­սյա­նի հետ մենք՝ մի խումբ երկ­րա­պահ հետևա­կա­յին­ներս, գի­շեր-ցե­րեկ հեր­թա­պա­հում էինք Ճար­տար-Մար­տու­նի աս­ֆալ­տա­պատ մայ­րու­ղուց քիչ հե­ռու, Ա­լի­բա­լիի հով­տին մոտ տե­ղա­մա­սում, նախ­կին գի­նե­գոր­ծա­րա­նի մո­տա­կայ­քում։
Հեր­թա­կան օր­վա վաղ լու­սա­բա­ցին թշ­նա­մու դիր­քե­րից մեր ուղ­ղու­թյամբ ծայր է առ­նում հե­ռա­հար հրե­տա­նուց ար­ձակ­վող ար­կե­րի տե­ղա­տա­րա­փը։ Բա­րե­բախ­տա­բար, մարդ­կա­յին կո­րուստ­ներ չու­նե­ցանք։ Բայց, ցա­վոք, ծանր վի­րա­վոր­վե­ցին ա­զա­տա­մար­տիկ­ներ Սլա­վիկ Սա­հա­կյանն ու Ա­րամ (Վա­լե­րի) Պո­ղո­սյա­նը։ Շտա­պօգ­նու­թյան մե­քե­նան նրանց հասց­րեց Մար­տու­նի, որ­տե­ղից էլ ուղ­ղա­թի­ռով տե­ղա­փո­խե­ցին Երևան։
Ո­րոշ չա­փով ըն­կճ­վե­ցինք, սա­կայն մեր մար­տա­կան ո­գին ան­կոտ­րում էր։ Դար­ձանք ա­վե­լի վրի­ժա­ռու, մար­տա­տենչ։ Մինչ այդ հետևա­կի մար­տա­կան մեր մե­քե­նան գոր­ծի դրեց շար­ժիչն ու ա­րագ սու­րաց դե­պի դի­մա­ցի բլուր­նե­րը, որ­տեղ դիր­քա­վոր­ված էր թշ­նա­մին։ Անձ­նա­կազ­մի ե­ռյա­կը՝ Հո­վի­կը, Կա­մոն և Սար­մե­նը ո­րո­շել էին վրեժ­խն­դիր լի­նել։ Մի քա­նի արկ հըն­թացս ՙհաս­ցեագ­րե­լով՚ հա­կա­ռա­կոր­դի դիր­քա­յին­նե­րին` տղա­նե­րը նրան ստի­պե­ցին դա­դա­րեց­նել մեր դիր­քե­րի ար­կա­կո­ծու­մը։ Ի­րոք, հար­վա­ծին՝ հար­ված։ Կր­կին տի­րեց հա­րա­բե­րա­կան ան­դոր­րը...
Մենք՝ հետևա­կա­յին­ներս, շնոր­հա­կա­լու­թյուն հայտ­նե­ցինք հետևա­կի մար­տա­կան մե­քե­նա­յի անձ­նա­կազ­մին։ Սա­կայն մի քա­նի օր հե­տո Հո­վի­կին տե­ղա­փո­խե­ցին տան­կա­յին անձ­նա­կազմ։ Նա նշա­նակ­վեց Տ-72 տան­կի անձ­նա­կազ­մի հրա­մա­նա­տար, ուր նրա մար­տա­կան ըն­կեր­ներն էին` Ռու­բիկ Հայ­րա­պե­տյանն ու Սե­նո­րիկ Սարգ­սյա­նը։
Ա­մեն ան­գամ թշ­նա­մու ոտ­նձ­գու­թյուն­նե­րին տան­կիստ­նե­րի այդ ե­ռյա­կը կա­րո­ղա­նում էր ար­ժա­նա­վա­յել հա­կա­հար­ված տալ։ Սա­կայն ճա­կա­տագ­րա­կան ե­ղավ հեր­թա­կան տան­կա­յին թեժ ճա­կա­տա­մար­տը Հո­վիկ Ա­ղա­ջա­նյա­նի հա­մար։ Աս­ֆալ­տա­պատ մայ­րու­ղուց ոչ հե­ռու գտն­վող բար­ձուն­քը ռազ­մա­վա­րա­կան կարևոր նշա­նա­կու­թյուն ու­ներ։ Այն­տե­ղից և՜ մայ­րու­ղին՝ շրջ­կենտ­րոն, մարզ­կենտ­րոն տա­նող, և՜ Ա­լի­բա­լիի ըն­դար­ձակ հո­վի­տը, և Ճար­տարն ու հարևան մի շարք բնա­կա­վայ­րեր թշ­նա­մու տե­սա­դաշ­տում էին: Ա­զե­րի­նե­րին հա­ջող­վել էր ճեղ­քել մեզ հարևան պաշտ­պա­նա­կան դիր­քե­րը և կր­կին մո­տե­նալ՝ մտ­նե­լով Վե­րին Վե­սա­լու բնա­կա­վայ­րը։ Մեր տան­կա­յին անձ­նա­կազ­մը՝ Հո­վի­կի գլ­խա­վո­րու­թյամբ, օգ­տա­գոր­ծե­լով իր դիր­քա­յին ա­ռա­վե­լու­թյու­նը, հե­ռա­հար հար­վա­ծով խո­ցում է Վե­սա­լու գյու­ղի դպ­րո­ցի մոտ դիր­քա­վոր­ված ո­սո­խի տան­կե­րից մե­կը։ Սա­կայն մեր տղա­նե­րը մինչ կկ­րա­կեին թշ­նա­մու մյուս եր­կու տան­կե­րի ուղ­ղու­թյամբ, ա­զե­րի­նե­րի տան­կե­րից մե­կը թաքս­տո­ցից կա­րո­ղա­ցավ դի­պուկ կրա­կել մեր տղա­նե­րի ուղ­ղու­թյամբ, ո­րի հեր­թա­կան ար­կի բե­կո­րից մա­հա­ցու վի­րա­վոր­վեց դեռ իր եր­րորդ տաս­նա­մյա­կի նա­խա­շե­մին գտն­վող Հո­վիկ Ա­ղա­ջա­նյա­նը։ Քիչ անց նա մա­րեց ըն­կեր­նե­րի գր­կում... Այս­պես ա­վար­տեց նա իր մար­տա­կան ու­ղին` հետ­մա­հու ար­ժա­նա­նա­լով ՙՄար­տա­կան խաչ՚ 2-րդ աս­տի­ճա­նի շքան­շա­նի։ Այ­րիա­ցավ ե­րի­տա­սարդ կի­նը, որ­բա­ցան ման­կա­հա­սակ եր­կու տղա­նե­րը, որ­դե­կո­րույս դար­ձավ Էլ­մի­րա մայ­րի­կը։
ՙԿո­հակ՚ բար­ձուն­քում, ո­րը նաև Մար­տու­նու շր­ջա­նում հայտ­նի է որ­պես սր­բա­վայր, մար­տի­րոս­վեց մեր ա­զա­տա­մար­տի ա­ռա­ջին նվի­րյալ­նե­րից մե­կը՝ Հո­վիկ Ա­ղա­ջա­նյա­նը։ Նա էլ հա­վերժ գրանց­վեց մեր հա­րյու­րա­վոր, հա­զա­րա­վոր նա­հա­տակ­նե­րի ոս­կե­մա­տյա­նում։ Ա­յո, Հո­վի՜կ, նոր սե­րունդ­նե­րը չեն մո­ռա­նում քեզ... Նույն մար­տում զոհ­վել է նաև մեր լա­վա­գույն ա­զա­տա­մար­տիկ-հրա­մա­նա­տա­րը՝ Սերժ Հայ­րա­պե­տյա­նը։ Դրա­նից մեր ցավն ու կո­րուս­տը դար­ձել է կրկ­նա­կի...

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Mon, 08 Jul 2019 15:59:30 +0000
ԱՆՍԱՍԱՆ ԿՊԱՀԵՆ ՀԱՅՐԵՆԻ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐԸ http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27043-2019-07-03-16-10-29 http://www.artsakhtert.com/arm/index.php/army/item/27043-2019-07-03-16-10-29 Մի­տին­գը բա­ցեց Հադ­րու­թի…

Միա­ժա­մա­նակ նա հոր­դո­րեց , որ ծա­ռա­յու­թյան ըն­թաց­քում լի­նեն զգոն, միշտ պատ­րաստ ար­ժա­նի հար­ված տա­լու նենգ թշ­նա­մու յու­րա­քան­չյուր ոտ­նձ­գու­թյան։
Զո­րա­կո­չիկ­նե­րի ճա­նա­պարհ­ման ա­րա­րո­ղու­թյա­նը մաս­նակ­ցում էին Հադ­րու­թի շրջ­վար­չա­կազ­մի ղե­կա­վար Կա­մո Պետ­րո­սյա­նը, Հադ­րու­թի քա­ղա­քա­պետ Վի­գեն Հա­րու­թյու­նյա­նը, Ն զո­րա­մա­սի հրա­մա­նա­տար Սամ­վել Սարգ­սյա­նը: Շրջ­վար­չա­կազ­մի ղե­կա­վարն իր ե­լույ­թում ևս շնոր­հա­վո­րեց տղա­նե­րին Պաշտ­պա­նու­թյան բա­նա­կի շար­քե­րը հա­մալ­րե­լու կա­պակ­ցու­թյամբ։ Հադ­րու­թի Մի­քա­յել Ման­վե­լյա­նի ան­վան միջ­նա­կարգ դպ­րո­ցի տնօ­րեն Ար­թուր Մի­նա­սյա­նը, շնոր­հա­վո­րե­լով զո­րա­կո­չիկ­նե­րին, ցան­կա­ցավ բա­րի ծա­ռա­յու­թյուն և բա­րի վե­րա­դարձ, միա­ժա­մա­նակ եր­կու զո­րա­կո­չի­կի հանձ­նեց հա­սու­նու­թյան ա­տես­տատ։ Շնոր­հա­վո­րան­քի խոսք ա­սե­ցին Ն զո­րա­մա­սի հրա­մա­նա­տա­րի անձ­նա­կազ­մի հետ տար­վող աշ­խա­տանք­նե­րի գծով տե­ղա­կալ Ար­տակ Վա­նյա­նը, զո­րա­կո­չի­կի ծնող Վա­հիդ Սա­հա­կյա­նը։ Հա­վա­քին մաս­նա­կից ծնող­նե­րը լավ են գի­տակ­ցում ներ­կա ստեղծ­ված ի­րա­վի­ճա­կի լր­ջու­թյու­նը և հա­մոզ­ված են, որ ի­րենց զա­վակ­նե­րը կդրսևո­րեն տո­կու­նու­թյուն, ա­մուր կամք և պատ­վով կծա­ռա­յեն հա­յոց բա­նա­կում։ Զո­րա­կո­չիկ­նե­րը հա­մոզ­մունք հայտ­նե­ցին, որ կդառ­նան հայ­րե­նյաց ար­ժա­նի պաշտ­պան­ներ։
Հադ­րու­թի Սուրբ Հա­րու­թյուն ե­կե­ղե­ցում կա­տար­վեց մո­մա­վա­ռու­թյուն։ Եր­գի ու ե­րաժշ­տու­թյան ներ­քո զո­րա­կո­չիկ­նե­րը ճա­նա­պահ­վե­ցին Ստե­փա­նա­կերտ, որ­տեղ վի­ճա­կա­հա­նու­թյամբ ծա­ռա­յու­թյան կանց­նեն ՊԲ տար­բեր զո­րա­մա­սե­րում։

 

 

 

 

]]>
arturcom1@gmail.com (Super User) Բանակ Wed, 03 Jul 2019 16:07:30 +0000