comintour.net
stroidom-shop.ru
obystroy.com
ՀԵ­ՌՈՒ ՉԵՆՔ ՀՈՒ­ԴԱ­ՅԻ ԿԵՐ­ՊԱ­ՐԻՑ
[ARM]     [RUS]     [ENG]

ՀԵ­ՌՈՒ ՉԵՆՔ ՀՈՒ­ԴԱ­ՅԻ ԿԵՐ­ՊԱ­ՐԻՑ

Սո­ֆի ԲԱ­ԲԱ­ՅԱՆ 

հո­գե­բան

Մոտ եր­կու հա­զար տա­րի է ան­ցել պատ­մա­կան այն դր­վա­գից, երբ Հի­սուս Քրիս­տո­սի ա­շա­կերտ­նե­րից մե­կը` Հու­դա Իս­կա­րիով­տա­ցին, մատ­նեց իր Ու­սուց­չին։ Այս մար­դը դար­ձավ դա­վա­ճա­նու­թյան խոր­հր­դա­նիշ` հի­շա­տակ­վե­լով պատ­մու­թյան մեջ որ­պես մարդ­կու­թյան Փրկ­չի մատ­նիչ։

Բո­լորս ար­գա­հա­տան­քով ենք վե­րա­բեր­վում Հու­դա­յին, բայց վար­քով ու մտ­քե­րով հա­ճախ նրա­նից ոչն­չով չենք տար­բեր­վում։
Հու­դա­յի պատ­կե­րը հա­տուկ է նրանց, ով­քեր դա­վա­ճա­նում են։ Դա­վա­ճա­նու­թյու­նը միայն ըն­կե­րու­թյան, բա­րե­կա­մու­թյան, սի­րո կա­նոն­նե­րի խախ­տու­մը չէ, այն ի­րա­կա­նում շատ ա­վե­լի լայն շր­ջա­նակ ու­նի։ Ան­տար­բե­րու­թյան, ա­տե­լու­թյան բո­լոր դր­սե­ւո­րում­նե­րը, ո­րոնք մենք ա­նընդ­հատ ու­նե­նում ենք մեզ շր­ջա­պա­տող­նե­րի հան­դեպ, ան­կախ նրա­նից` բա­րե­կամ ենք նրանց, թշ­նա­մի, թե՝ մր­ցա­կից, նույն­պես դա­վա­ճա­նու­թյուն է։ Նույ­նիսկ այն, որ մենք ար­հա­մար­հում ենք մար­դուն, ա­սե­լով, որ նա դրան ար­ժա­նի է, նույն­պես դա­վա­ճա­նու­թյուն է։

Հու­դա­յու­թյուն է նաեւ գո­ղու­թյուն ա­նելն ու գո­ղին օ­ժան­դա­կե­լը։ Մի՞­թե գո­ղու­թյուն չէ նաև մար­դու պատ­վի և ար­ժա­նա­պատ­վու­թյան հետ խա­ղա­լը։ Մի՞­թե գո­ղու­թյուն և ստո­րու­թյուն չէ կեղ­ծա­նուն­նե­րի տակ հայ­հո­յե­լը, ստե­լը, գո­վազ­դե­լը…

Ին­չո՞ւ ենք Աստ­վա­ծա­կերպ մարդ լի­նե­լու պա­տի­վը փո­խա­րի­նում ամ­բոխ դառ­նա­լու տեն­չան­քով։ Ին­չո՞ւ ենք հակ­ված ան­հա­տա­կան վա­խերն ու ան­կա­տա­րու­թյու­նը, թե­րար­ժե­քու­թյան բար­դույ­թը տրասն­ֆոր­մաց­նել ա­տե­լու­թյան ու թշ­նա­մու­թյան։ Մի՞­թե բա­նա­կա­նու­թյու­նը գոր­ծի դնելն ա­վե­լի դյու­րին ու նպա­տա­կա­հար­մար չէ։ Ար­ժե՞, ար­դյոք, այ­սօր­վա հա­ջո­ղու­թյուն­նե­րի հա­մար կորց­նել խիղճն ու մարդ­կա­յին վեհ ար­ժա­նիք­նե­րը։ Հատ­կա­պես որ, հա­ջո­ղու­թյուն­նե­րը ձնագն­դի են նման։ Այս երկ­րի վրա ո­չինչ հա­վերժ չէ։ Կյանքն էլ, պաշ­տոնն էլ, փառքն էլ, ե­րի­տա­սար­դու­թյունն ու հարս­տու­թյունն էլ ձնագն­դի պես հալ­չե­լու սո­վո­րու­թյուն ու­նեն։

Այ­սօր վե­րել­քում ենք, մեզ պատ­վում են, շո­ղո­քոր­թում, և դրա­նից մենք հա­ճույք ենք ստա­նում, էլ ա­վե­լի մե­ծամ­տա­նում, ամ­բար­տա­վա­նա­նում ու, սո­վո­րե­լով այդ կյան­քին, այլևս չենք կա­րո­ղա­նում շն­չել այլ պայ­ման­նե­րում։ Եվ երբ գա­լիս են մեզ հա­մար ան­բա­րեն­պաստ պայ­ման­նե­րը, կորց­նում ենք նախ­կին փառքն ու հե­ղի­նա­կու­թյու­նը, շն­չա­հեղձ ենք լի­նում, հար­մար պահ փնտ­րում` ա­մեն գնով վե­րա­դարձ­նել կորց­րա­ծը։
Ի վեր­ջո, ե­թե բո­լորս ո­րո­շենք անձ­նա­կան շա­հը վեր դա­սել հան­րու­թյան, պե­տու­թյան, հայ­րե­նի­քի, հա­վատ­քի, սր­բու­թյան շա­հե­րից, կկորց­նենք ա­մեն ինչ։