comintour.net
stroidom-shop.ru
obystroy.com
ԱՐ­ՀԵՍ­ՏԻՑ ԴԵ­ՊԻ ԱՐ­ՎԵՍՏ
[ARM]     [RUS]     [ENG]

ԱՐ­ՀԵՍ­ՏԻՑ ԴԵ­ՊԻ ԱՐ­ՎԵՍՏ

Սու­սան­նա ԲԱ­ԼԱ­ՅԱՆ

 Ինչ­պես ար­դեն տե­ղե­կաց­րել ենք, հու­նի­սի 20-ից մինչև հու­լի­սի 6-ը Շու­շիի Նա­րե­կա­ցի ար­վես­տի միու­թյու­նում տե­ղի ու­նե­ցավ ՙBrut Art՚ կա­վա­գոր­ծու­թյան 2-րդ մի­ջազ­գա­յին սիմ­պո­զիու­մը: Ինչ­պես ան­ցած, այն­պես էլ այս տա­րի սիմ­պո­զիու­մը կյան­քի կոչ­վեց Շու­շիի Նա­րե­կա­ցի ար­վես­տի միու­թյան նա­խա­ձեռ­նու­թյամբ և ֆի­նան­սա­վոր­մամբ: Նա­խագ­ծի ա­ջա­կից­նե­րից էին նաև ԱՀ մշա­կույ­թի, ե­րի­տա­սար­դու­թյան հար­ցե­րի և զբո­սաշր­ջու­թյան նա­խա­րա­րու­թյու­նը, Ստե­փա­նա­կեր­տում գոր­ծող ՙԵվ­րո­պա՚ հյու­րա­նո­ցը: Եվ ե­թե ան­ցյալ տա­րի սիմ­պո­զիու­մին մաս­նակ­ցել են միայն Ար­ցա­խի և Հա­յաս­տա­նի ար­վես­տա­գետ­նե­րը, ա­պա այս տա­րի հայ մաս­նա­կից­նե­րին միա­ցան նաև կա­վա­գործ­ներ Ֆրան­սիա­յից, Ռու­սաս­տա­նից և Բե­լա­ռու­սից:

Սիմ­պո­զիումն ան­ցավ հա­ջո­ղու­թյամբ, ամ­փո­փում է Շու­շիի Նա­րե­կա­ցի ար­վես­տի միու­թյան տնօ­րեն Հայկ Պա­պյա­նը, և մաս­նա­կից­նե­րը հե­ռա­ցան` ար­վա­ծից գոհ, հա­գե­ցած Ար­ցա­խից ստա­ցած տպա­վո­րու­թյուն­նե­րով: Իսկ ի՞նչ խն­դիր­ներ դրե­ցին ի­րենց առջև կազ­մա­կեր­պիչ­նե­րը, ո՞րն է նա­խագ­ծի նպա­տա­կը և ի՞նչ հե­ռան­կար­ներ է բա­ցում բեր­դա­քա­ղա­քի մշա­կու­թա­յին կյան­քի զար­գաց­ման գոր­ծում: Այս և այլ հար­ցե­րին են պա­տաս­խա­նում միու­թյան տնօ­րեն Հայկ ՊԱ­ՊՅԱ­ՆԸ և սիմ­պո­զիու­մի մաս­նա­կից, բրու­տա­գործ Սե­րոբ ՄԱ­ՄՈՒՆ­ՑԸ:

-Պա­րոն Պա­պյան, նախ` ամ­փո­փենք սիմ­պո­զիու­մի ար­դյունք­նե­րը: Հա­ջող­վե՞ց այն:
-Ա­յո, կար­ծում եմ, այս ան­գամ ա­վե­լի հա­ջող ենք կազ­մա­կեր­պել: Նա­խորդ տար­վա բա­ցե­րը հաշ­վի առ­նե­լով` կա­րո­ղա­ցանք ա­վե­լի կազ­մա­կերպ­ված այն անց­կաց­նել: Օ­րի­նակ` մաս­նա­կից­նե­րի ընդ­լայ­նու­մը:
-Ան­ցյալ տա­րի և՞ս կա­յին հե­տաքր­քիր ար­վես­տա­գետ­ներ…
-Ան­շուշտ, բայց նրանք հիմ­նա­կա­նում քան­դա­կա­գործ­ներ էին, զուտ բրու­տա­գործ­նե­րը քիչ էին: Իսկ այս տա­րի բո­լոր 10 մաս­նա­կից­ներն էլ բրու­տա­գործ­ներ էին: Եվ ա­մե­նա­կարևորն այն էր, որ զուտ կի­րա­ռա­կան ի­րեր ստա­նա­լուց ան­ցանք ար­վես­տի գոր­ծեր ստեղ­ծե­լուն: Հույ­սով եմ, որ հա­ջորդ տա­րի այս ուղ­ղու­թյու­նը կգե­րիշ­խի, և բրու­տա­գործ­ներն ա­վե­լի հե­տաքր­քիր գոր­ծեր կս­տեղ­ծեն:
-Այ­սինքն` ՙBrut Art՚-ը վե­րած­վում է ար­վես­տի ֆո­րու­մի՞, և ոչ ար­հես­տի:
-Ա­յո, այս սիմ­պո­զիու­մը կա և լի­նե­լու է որ­պես ար­վես­տի ֆո­րում: Ո­րով­հետև այն սպաս­քե­ղե­նը, որ ստեղծ­վում է կա­վից, երկ­րոր­դա­կան մեր խն­դիր­նե­րից է: Ձե­ռի հետ բո­լորն էլ ինչ-որ սպաս­քե­ղեն են թր­ծում, բայց կարևո­րում ենք ար­վես­տի գոր­ծեր ստեղ­ծե­լը: Ու­զում ենք ար­հեստ հաս­կա­ցու­թյու­նից դուրս գալ և դուրս ե­կանք: Ան­ցյալ տար­վա հա­մե­մա­տու­թյամբ` կի­րա­ռա­կան ա­վե­լի շատ ի­րեր ստա­ցանք: Ճիշտ է, ան­ցյալ տա­րի էլ ստեղծ­վե­ցին ար­վես­տի գոր­ծեր ու` բա­վա­կա­նին հե­տաքր­քիր: Բայց այս ան­գամ միայն ար­վես­տի գոր­ծեր ստեղծ­վե­ցին:
-Կա՞ն բո­լոր պայ­ման­նե­րը, որ­պես­զի այս նա­խա­գի­ծը շա­րու­նա­կա­կան լի­նի, թե՞ դժ­վա­րու­թյուն­ներն այն­քան շատ են, որ եր­կու կամ ե­րեք տա­րին մեկ այն հնա­րա­վոր կլի­նի կյան­քի կո­չել:
-Ճիշտ եք նկա­տել, դժ­վա­րու­թյուն­նե­րը շատ են, և բո­լո­րո­վին հեշտ չէր դրանք լու­ծել: Ա­յո, նա­խա­րա­րու­թյունն էլ է օգ­նել: Բայց այդ օգ­նու­թյունն ամ­բողջ ֆի­նան­սա­կան բե­ռի մի փոք­րիկ մասն է կազ­մում: Կա­յին է­լի ան­հատ­ներ, ով­քեր ինչ-որ չա­փով ա­ջակ­ցե­ցին: Բայց կազ­մա­կեր­պա­կան, ֆի­նան­սա­կան բո­լոր խն­դիր­նե­րը, ո­րոնք այս տա­րի էլ ա­վե­լի շա­տա­ցան, քա­նի որ մի­ջազ­գա­յին մա­կար­դա­կով էինք անց­կաց­նում, ան­շուշտ, միու­թյան ու­սե­րին էին: Շա­րու­նա­կա­կան կլի­նի թե ոչ, կախ­ված է ֆի­նան­սա­կան ա­պա­հով­վա­ծու­թյու­նից: Սա­կայն ա­մեն տա­րի բրու­տա­գոր­ծու­թյան սիմ­պո­զիու­մի կազ­մա­կերպ­ման մտադ­րու­թյու­նը վճ­ռա­կան է: Եվ հա­ջորդ տար­վա հա­մար ֆի­նանս­նե­րի հայ­թայ­թու­մը կսկ­սենք այս տար­վա սեպ­տեմ­բե­րից:
-Իսկ մաս­նա­կից­ներն ինչ­պի­սի՞ տպա­վո­րու­թյուն­նե­րով հե­ռա­ցան:

-Օ­տա­րեկ­րյա մաս­նա­կից­նե­րը, ով­քեր առն­վազն մի քա­նի մի­ջազ­գա­յին սիմ­պո­զիում­նե­րի են մաս­նակ­ցել, երբ տե­սան, թե ինչ նվի­րու­մով ենք աշ­խա­տում և ինչ մա­կար­դակ ենք ա­պա­հո­վում, ա­սա­ցին, որ մենք ա­րել ենք այն, ինչ ի­րենք ոչ մի տեղ չեն ար­ձա­նագ­րել:
-Ի՞նչ, օ­րի­նակ:
-Չեն տե­սել նման կազ­մա­կերպ­վա­ծու­թյուն, թի­մա­յին աշ­խա­տանք, սր­տա­ցավ վե­րա­բեր­մունք յու­րա­քան­չյու­րիս կող­մից: Ի­րենց ա­սե­լով` դա բարձ­րա­գույն մա­կար­դակ էր: Ե­թե այս տա­րի այդ­պի­սի մա­կար­դակ ենք ա­պա­հո­վել, ու­րեմն` մյուս տա­րի պի­տի լի­նի ա­վե­լի լավ: Չգի­տեմ` ինչ­պես կս­տաց­վի, բայց հա­մոզ­ված եմ, որ լավ կս­տաց­վի, քա­նի որ բո­լորս էլ ապ­րում և ցա­վում ենք դրա հա­մար: Սիմ­պո­զիու­մի ժա­մա­նակ շատ հյու­րեր էին գա­լիս ար­տերկ­րից: Բո­լորն էլ հա­վա­նում էին այն­քան, որ խոս­տա­նում էին հա­ջորդ տա­րի ան­պայ­ման վե­րա­դառ­նալ Ար­ցախ հենց սիմ­պո­զիու­մի օ­րե­րին: Այն­պես որ` պար­տադր­ված ենք այն կազ­մա­կեր­պել, այն էլ` լավ: Այս սիմ­պո­զիումն ա­ռիթ է, որ­պես­զի մենք մեր ու­զա­ծին հաս­նենք:
-Իսկ ո՞րն է դա:
- Մեր նպա­տա­կը ինչ-որ չա­փով փո­խել քա­ղա­քի մշա­կու­թա­յին մթ­նո­լոր­տը: Շու­շիի Նա­րե­կա­ցի ար­վես­տի միու­թյու­նը դարձ­նել քա­ղա­քի մշա­կու­թա­յին կյան­քի կենտ­րո­նը, սիր­տը: Օ­տա­րերկ­րա­ցի­նե­րին հե­տաք­րք­րում էր ա­վե­լի շատ քա­ղա­քում պահ­պան­ված հի­նը: Նրանց հա­մար Շու­շիի այդ հին կա­ռույց­նե­րի ա­մեն մի քար, որ մեզ հա­մար սո­վո­րա­կան է դար­ձել, և մենք հան­գիստ ենք վե­րա­բեր­վում դրանց, մեծ ար­ժեք էր: Կար­ծում եմ` չի կա­րե­լի կանգ­նեց­նել, երբ այս­քան հա­ջող հայտ ներ­կա­յաց­րինք աշ­խար­հին: Բո­լոր սոց­ցան­ցե­րում այդ աշ­խա­տանք­նե­րի լու­սան­կար­ներն են դր­ված, մար­դիկ կար­ծիք­ներ են հայտ­նում, տպա­վո­րու­թյուն­նե­րով կիս­վում, իսկ նրանք ի­րենց աս­պա­րե­զում լուրջ դեմ­քեր են, այն­պես որ, հա­մոզ­ված եմ, պետք է նույն թա­փով շա­րու­նա­կել, ինչ­քան էլ դժ­վար լի­նի:
-Սե­րոբ, Դուք որ­պես հա­մա­հիմ­նա­դիր և հա­մա­գա­ղա­փա­րա­կից, ինչ­պե՞ս եք գնա­հա­տում ար­դյունք­նե­րը և ի՞նչ դա­սեր եք քա­ղել այս ֆո­րու­մից:
-Այս տա­րի մեծ քայ­լե­րով ու կարճ ժամ­կե­տում հա­սանք մեզ գո­հաց­նող ար­դյունք­նե­րի: Այս տա­րի մի­ջազ­գա­յին մա­կար­դա­կով այն ա­րե­ցինք: Մաս­նա­կից­ներն ի­մա­ցան հա­մա­ցան­ցից, ան­գամ ընտ­րու­թյան առջև էին կանգ­նած` որ սիմ­պո­զիու­մին մաս­նակ­ցել, և ընտ­րում էին ՙBrut Art՚ը: Մաս­նա­կից ու­նենք, որ 15-ից ա­վե­լի սիմ­պո­զիում­նե­րի է մաս­նակ­ցել, բայց ա­մե­նա­շա­տը ՙBrut Art՚-ին հա­վա­նեց: Տես­նե­լով, որ ֆի­նան­սա­պես մի կերպ ծե­րը ծե­րին ենք հասց­նում, բայց ա­մեն կերպ ձգ­տում ենք ա­մեն ինչ լա­վա­գույնս կազ­մա­կեր­պել, նրանք զար­մա­ցած էին: Զար­մա­ցած էին, որ այդ­քան տար­բեր ո­ճե­րի կա­վա­գործ­նե­րի ենք հրա­վի­րել և նրանց ա­պա­հո­վել ի­րենց ու­զած կա­վով: Այ­նինչ, շատ ա­վե­լի հեշտ կլի­ներ մի ո­ճի մեջ աշ­խա­տող կա­վա­գործ­նե­րին հրա­վի­րել, և խն­դիրն ա­վե­լի հեշտ լու­ծել: Բայց մենք բա­ցատ­րե­ցինք նրանց, որ մեր նպա­տա­կը սպասք, կուժ-կո­լա սար­քե­լը չէ, այլ ար­վես­տի գոր­ծեր ստեղ­ծե­լը: Մեծ ե­ռան­դով ու ոգևո­րու­թյամբ աշ­խա­տե­ցին և, պատ­կե­րաց­րեք, թա­խի­ծով հե­ռա­ցան:
-Ի՞նչ կար­ծի­քի եք, սին­պո­զիումն ա­մե­նա­մյա՞ պետք է լի­նի:
-Ան­շուշտ, շատ դժ­վար էր սիմ­պո­զիու­մը բարձր մա­կար­դա­կով կազ­մա­կեր­պե­լը, բայց ընդ­հան­րա­պես ողջ Հա­յաս­տա­նի ա­ռու­մով սա շատ կարևոր նա­խա­գիծ է: Այս սիմ­պո­զիու­մը միակ նա­խա­գիծն է, որ ի­րա­կա­նաց­վում է ո­լոր­տում: Հա­մոզ­ված եմ, ա­մեն տա­րի այն պետք է կազ­մա­կերպ­վի: Եվ ոչ թե մենք դժ­վա­րու­թյուն­նե­րից պետք է նա­հան­ջենք, այլ շատ մար­դիկ պետք է միա­նան մեզ, որ­պես­զի այս ծրա­գի­րը շա­րու­նա­կա­կան լի­նի: Բո­լորն ա­սում են, որ մենք ու­նե­ցել ենք լավ զար­գա­ցած կա­վա­գոր­ծու­թյուն, գյու­ղե­րում կա­յին կա­վա­գործ­ներ, կա­վա­գոր­ծու­թյան ար­տադ­րա­մա­սեր: Մենք կոչ ենք ա­նում միա­սին վե­րա­կանգ­նենք այդ ա­մե­նը:
-Սիմ­պո­զիու­մի նպա­տա­կը բրու­տա­գոր­ծու­թյունն ար­հես­տից ար­վես­տի վե­րա­ծելն է: Որ­քա­նո՞վ է դա ար­դա­րաց­ված:
-Ցան­կա­ցած բրու­տա­գործ անց­նում է փու­լեր` հա­սա­րա­կից դե­պի բար­դը: Բո­լորս էլ սպասք ենք սո­վո­րում պատ­րաս­տել, թր­ծել: Մինչև այս փու­լում չես վար­պե­տա­նում, ա­ռաջ չես գնա: Կա­վա­գոր­ծու­թյան մեջ կեն­ցա­ղա­յի­նը միշտ ու­նե­նա­լու է իր ծան­րակ­շիռ տե­ղը. Միշտ լի­նե­լու են կա­վա­գործ­ներ, ով­քեր զբաղ­վե­լու են կեն­ցա­ղա­յին ի­րե­րի պատ­րաստ­մամբ: Դա նոր­մալ երևույթ է: Բայց մենք չենք ու­զում սիմ­պո­զիու­մի 15 օ­րե­րը նվի­րել պար­զա­պես կեն­ցա­ղա­յին ի­րե­րի պատ­րաստ­մա­նը: Ան­շուշտ, ա­ռանց մե­կը մյու­սի չի կա­րող լի­նել: Այ­նուա­մե­նայ­նիվ, ճիշտ ու ար­դա­րաց­ված ենք հա­մա­րում, որ այդ օ­րե­րին կա­վից ստեղծ­վեն հենց ար­վես­տի գոր­ծեր:
- Ա­ռաջ բրու­տա­գոր­ծու­թյու­նը ե­ղել է շատ ա­վե­լի ֆունկ­ցիո­նալ,- զրույ­ցին միա­նում է Հայկ Պա­պյա­նը և ամ­փո­փում:

- Իսկ մեր օ­րե­րում այդ ֆունկ­ցիո­նա­լու­թյու­նը դա­ռավ Չի­նաս­տան, որ­տեղ այ­սօր ար­տադ­րում են սպասք` ինչ­քան և ինչ ու­զես: Նոր բան չենք հնա­րի, և պետք էլ չէ: Մենք այս­տեղ ստեղ­ծում ենք այն­պի­սի բան, ո­րը մեր ամ­բողջ ե­ղա­ծի վե­րա­տադ­րան­քը դառ­նա: Իսկ դա նշա­նա­կում է հին նմու­շի տար­բե­րա­կը ստեղ­ծել, ա­վե­լին` բո­լո­րո­վին մի նոր բան, որն ի­րե­նից կներ­կա­յաց­նի ար­վես­տի մի հե­տաքր­քիր գործ: Ա­ռա­ջին տե­ղում պետք է լի­նի ար­վես­տը` սիմ­պո­զիու­մի գլ­խա­վոր միտ­քը հենց դա է: