[ARM]     [RUS]     [ENG]

ԴԺ­ՎԱՐՆ ՈՒ ՀԱ­ՃԵ­ԼԻՆ` ՀԱ­ՄԱ­ՏԵՂ

Թա­մար ՂԱ­ՐԱ­ԽԱ­ՆՅԱՆ

 Ծա­ղիկ­նե­րը բնու­թյան գլուխ­գոր­ծոց­նե­րից են և մեզ միշտ էլ հե­տաք­րք­րել են յու­րա­հա­տուկ գե­ղեց­կու­թյամբ և բույ­րով: Դրանք էլ մեր ա­ռօ­րյան լց­նում են գե­ղեց­կու­թյամբ և հրա­շա­լի մի­ջոց են դրա­կան է­ներ­գիա ստա­նա­լու հա­մար: Այժմ գա­րուն է, զար­թոնք, անհ­նար է ան­տար­բեր անց­նել բնու­թյան պարգևած այդ մեծ հրաշք­նե­րի կող­քով:

Կան ծա­ղիկ­ներ, ո­րոնք ժա­մա­նա­կին ոս­կուց ա­վե­լի թանկ էին: Կա­կա­չի գլ­խիկ­նե­րը 1600-ա­կան թվա­կան­նե­րին Հո­լան­դիա­յում ոս­կուց էլ թանկ էին` թեև նրանց կյան­քը բա­վա­կա­նին կարճ է` ըն­դա­մե­նը 3-7 օր: Վար­դը խոր­հր­դան­շում է սեր, ու­րա­խու­թյուն: Հին Ե­գիպ­տո­սում վար­դե­րը հա­մար­վում էին սուրբ ծա­ղիկ­ներ: Ո­րոշ վար­դեր վի­տա­մին C-ի անս­պառ աղ­բյուր են: Մար­դիկ այն օգ­տա­գոր­ծում են նաև ջե­մեր, ժե­լե­ներ, թեյ պատ­րաս­տե­լու հա­մար: Ա­կա­ցիան գաղտ­նի սի­րո, միայ­նու­թյան, նաև զղ­ջու­մի խոր­հր­դա­նիշ է: Սո­վո­րա­բար ա­կա­ցիա նվի­րողն ա­սում է. ՙԴու իմ կյան­քի ա­մե­նա­կարևոր էակն ես՚ կամ` ՙԻն­չու՞ մենք միա­սին չենք՚… Ա­մեն ան­գամ ա­կա­ցիա ծա­ռի կող­քով անց­նե­լիս մտո­վի ընկ­նում եմ ման­կու­թյանս մո­լո­րա­կը: Հի­շում եմ, 8-9 տա­րե­կան աղջ­նակ­ներ էինք, պո­կում էինք ա­կա­ցիա­յի տերևնե­րը և դրան­ցով ինք­ներս մեզ հա­մար ՙեր­կար ե­ղունգ­ներ՚ հո­րի­նում: Որ­քա~ն էինք հրճ­վում, ոգևոր­վում: Ցա­վա­լի է, բայց պետք է խոս­տո­վա­նեմ, որ այժմ փոք­րիկ­նե­րին այդ ա­մե­նը բո­լո­րո­վին չի հե­տաք­րք­րում:
Ճե­պազ­րույց ու­նե­ցանք ՙԼի­զիան­տուս՚ ծաղ­կի սրա­հի տնօ­րեն, ֆլո­րիստ-դի­զայ­ներ Հաս­միկ ԱՂԱՋԱՆՅԱՆԻ հետ: Բա­վա­կա­նին բա­րե­համ­բույր ու սի­րա­լիր տի­կի­նը մեր այն հար­ցին, թե ին­չու է խա­նու­թը ստա­ցել ՙԼի­զիան­տուս՚ ա­նու­նը, պա­տաս­խա­նեց.
- Լի­զիան­տու­սը ծաղ­կի ա­նուն է, այն իմ ա­մե­նա­սի­րե­լի ծա­ղիկն է, թեև պաշ­տում եմ բո­լոր ծա­ղիկ­նե­րը: Երևա­նում էլ ու­նեմ ծաղ­կի սրահ, այն ևս նույն ան­վա­նումն ու­նի: Նշեմ, որ ձմ­ռանն այդ ծա­ղի­կը չենք վա­ճա­ռում` պայ­մա­նա­վոր­ված գնի թանկ լի­նե­լով: Վեր­ջերս ենք ստա­ցել և հի­մա այն ար­դեն վա­ճառ­քում է:
- Տի­կի՜ն Հաս­միկ, քա­նի՞ տա­րի է, որ զբաղ­վում եք այս հա­ճե­լի գոր­ծով:
- Ար­դեն 22 տա­րի: Ստե­փա­նա­կեր­տում դեռ 1 տա­րի է գոր­ծում ծաղ­կի մեր սրա­հը:
-Ո՞րն է հա­ճա­խոր­դին գո­հաց­նե­լու ձեր գաղտ­նի­քը:
- Նախ` մեզ մոտ գներն են մատ­չե­լի, կա­րե­լի է ա­սել` մեր հա­ճա­խորդ­ներն ի­րենք են գնե­րը ո­րո­շում: Վա­ճա­ռում ենք միշտ թարմ ծա­ղիկ­ներ:
-Երևի պա­տա­հա­կան չեն Ձեզ Հաս­միկ ան­վա­նել…
- Դուք ճիշտ նկա­տե­ցիք: Ծա­ղիկ­ներն էլ կեն­դա­նի ա­րա­րած­նե­րի նման սեր, հո­գա­տա­րու­թյուն, խնամք ու ջերմ վե­րա­բեր­մունք են պա­հան­ջում: Ա­մեն Աստ­ծու օր ես զրու­ցում եմ նրանց հետ, այ­լա­պես դժ­վար կլի­նի նրանց հետ աշ­խա­տե­լը:
- Հիմ­նա­կա­նում ի՞նչ ծա­ղիկ­ներ եք վա­ճա­ռում:
- Վար­դեր, մե­խակ­ներ, այժմ նաև` դաշ­տա­յին ծա­ղիկ­ներ: Նրան­ցից յու­րա­քան­չյու­րը յու­րո­վի մո­տե­ցում է պա­հան­ջում, ա­ռան­ձին խնամք:
- Տի­կի՜ն Ա­ղա­ջա­նյան, ինչ­պես գի­տենք, հի­մա բո­լորս ապ­րում ենք հա­մա­վա­րա­կի պայ­ման­նե­րում: Այն չի՞ խան­գա­րում ձեր աշ­խա­տան­քին:
- Ամ­բողջ ապ­րիլ ամ­սին մեր սրա­հը փակ էր, ու­նե­ցել ենք հա­ճա­խորդ­նե­րի թվի ան­կում: Հի­մա, փառք Աստ­ծուն, այդ­պես չէ, աշ­խա­տում ենք մեր ա­ռօ­րյա ռե­ժի­մով, ար­դեն հար­մար­վել ենք ի­րա­վի­ճա­կին: Հա­յը շատ դժ­վա­րու­թյուն­նե­րի մի­ջով է ան­ցել, և, կար­ծում եմ, կկա­րո­ղա­նա նաև այս փոր­ձու­թյու­նը հաղ­թա­հա­րել: