Error
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING
  • JLIB_APPLICATION_ERROR_COMPONENT_NOT_LOADING
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
  • Error loading component: com_k2, 1
[ARM]     [RUS]     [ENG]

ՀԱՎԱՏԱՐԻՄ ՄԵՐ ԼԱՎԱԳՈՒՅՆ ԱՐԺԵՔՆԵՐԻՆ

 

Մեր օրերի մարդու հոգեկերտվածքի փոփոխության մասին մտքերը տանում են այն ժամանակներ, երբ ազնվությունը, պատիվն ու հարգանքը, արհեստավարժությունը կարևոր արժեքներ էին։
Մեր ժողովրդին բնորոշող այս արժեքների կրողն է Նորշենում մեզ հանդիպած թոշակառու ուսուցչուհի Օֆելյա Հակոբյանը։

Հի­շում է, երբ ա­վար­տել է Նոր­շե­նի 7-րդ դա­սա­րա­նը, Բաք­վից ե­կած քե­ռին ա­ռա­ջար­կեց՝ որ­պես լավ սո­վո­րո­ղի, Օ­ֆե­լյա­յին իր հետ տա­նել ու­սումն այն­տեղ շա­րու­նա­կե­լու։ Ծնող­նե­րը հա­մա­ձայ­նե­ցին, և աղջ­նա­կը կր­թու­թյու­նը շա­րու­նա­կեց Բաք­վում՝ Հ. Թու­մա­նյա­նի ան­վան օ­րիոր­դաց դպ­րո­ցում։
Շատ էր կա­րո­տում հայ­րե­նի գյու­ղը, մտ­քով ա­նընդ­հատ վե­րա­դառ­նում էր հա­րա­զատ ծնն­դա­վայր։ Ո­րոշ ժա­մա­նակ անց քե­ռին ո­րո­շում է տե­ղա­փոխ­վել Մոսկ­վա և իր հետ տա­նել նաև զար­մու­հուն։ Օ­ֆե­լյան ընդ­դի­մա­նում է՝ բարձ­րա­ձայ­նե­լով տուն վե­րա­դառ­նա­լու իր ե­րա­զան­քի մա­սին։ Կա­րո­ղա­ցավ վե­րա­դառ­նալ միայն մեկ տա­րի հե­տո՝ իր նա­խա­ձեռ­նու­թյամբ։ Միջ­նա­կար­գի 10-րդ դա­սա­րանն ա­վար­տեց հարևան Ա­շան գյու­ղում և բարձ­րա­գույն ու­սում ստա­նա­լու հա­մար կր­կին մեկ­նեց Բա­քու՝ ըն­դուն­վե­լով ման­կա­վար­ժա­կան ինս­տի­տու­տի աշ­խար­հագ­րու­թյան բա­ժի­նը։
Ա­վար­տե­լուց հե­տո, չնա­յած ու­ղեգ­րով պետք է գնար Նա­խիջևա­նում աշ­խա­տե­լու, նա հա­մա­ռեց, ե­կավ և մնաց հա­րա­զատ ծնն­դա­վայ­րում։ Ի վեր­ջո, նրան ա­ռա­ջար­կե­ցին աշ­խար­հագ­րու­թյուն և կեն­սա­բա­նու­թյուն դա­սա­վան­դել Ավ­դուռ գյու­ղում, իսկ եր­կու տա­րի անց՝ Նոր­շե­նի դպ­րո­ցում, որ­տեղ աշ­խա­տեց մոտ 50 տա­րի։
Դպ­րո­ցի մա­սին խո­սե­լիս տի­կին Օ­ֆե­լյա­յի աչ­քե­րում տես­նում ես ան­վերջ սեր ու կա­րոտ։ Նա կո­չու­մով ու­սու­ցիչ է։ Դրա­նում հա­մոզ­վե­ցի, երբ իմ հար­ցին, թե ինչ­պե՞ս կա­րո­ղա­ցավ 23 տա­րե­կան գե­ղե­ցիկ ու­սուց­չու­հին այն­պես կազ­մա­կեր­պել դա­սըն­թա­ցը, որ ե­րե­խա­նե­րը չաղմ­կեն, չա­րու­թյուն­ներ չա­նեն, ա­սաց, որ ե­րե­խա­նե­րի հոգ­նա­ծու­թյու­նը զգա­լով՝ հայ­տա­րա­րում էր 1-3 րո­պեա­նոց ընդ­մի­ջում, որն ու­ղեկց­վում էր կամ վար­ժու­թյուն­նե­րով, կամ եր­գի կա­տար­մամբ (ինչ­պես չսի­րես, չհար­գես նման ու­սուց­չու­հուն)։
Նրա խոս­տո­վա­նու­թյամբ՝ բա­զում թեր­թե­րից և ամ­սագ­րե­րից նո­թա­տետ­րում գրա­ռում էր հե­տաքր­քիր բա­ցա­հայ­տում­ներ, նո­րու­թյուն­ներ և դա­սի մի կարճ ժա­մա­նա­կա­հատ­ված տրա­մադ­րում դրանց ըն­թերց­մա­նը։ Ան­շուշտ, դա­սը նման մո­տեց­մամբ կազ­մա­կեր­պե­լու ար­դյուն­քը նկա­տե­լի էր՝ տված գի­տե­լիք­նե­րը բա­վա­կա­նին ար­դյու­նա­վետ էին յու­րաց­վում ե­րե­խա­նե­րի կող­մից։
Վաս­տա­կա­շատ ման­կա­վար­ժը հար­գանք ու սեր էր վա­յե­լում ամ­բողջ են­թաշր­ջա­նի դպ­րո­ցա­կան­նե­րի, ծնող­նե­րի կող­մից։ Դրա մա­սին է վկա­յում գյու­ղի ա­վագ ու մի­ջին սերն­դի հար­գա­լից մո­տե­ցու­մը տի­կին Օ­ֆե­լյա­յի նկատ­մամբ նաև այ­սօր։
Նվի­րյալ ու­սուց­չու­հին հա­ճախ էր էքս­կուր­սիա­ներ կազ­մա­կեր­պում դե­պի Նոր­շե­նի հին գյու­ղա­տե­ղի՝ ա­վագ դա­սա­րան­ցի­նե­րի շր­ջա­նում հե­տաք­րք­րու­թյուն բոր­բո­քե­լով բնօր­րա­նի պատ­մու­թյան ու ան­ցած ու­ղու հան­դեպ։
Ար­շավ­նե­րի ժա­մա­նակ դպ­րո­ցա­կան­նե­րի ու­ժե­րով նաև պե­ղում­ներ էին կազ­մա­կեր­պվում։ Ար­դյունք­նե­րը գո­հա­ցու­ցիչ էին՝ հայտ­նա­բեր­վում էին տար­բեր չա­փե­րի գտա­ծո­ներ, ո­րոնք խնամ­քով պահ­վում էին թան­գա­րան դարձ­րած դա­սա­սե­նյա­կում։
Հա­մա­պա­տաս­խան նյու­թե­րով նաև վե­րար­տադ­րում էին պա­պե­րի կող­մից օգ­տա­գործ­վող կեն­ցա­ղա­յին և վար ու ցանք­սի գոր­ծիք­ներն ու գոր­ծըն­թա­ցը։ Ա­սել է թե՝ թան­գա­րա­նում փոր­ձում էին վե­րար­տադ­րել պա­պե­րի ապ­րե­լա­կեր­պը՝ հե­տաք­րք­րու­թյուն ու հար­գանք ներ­շն­չե­լով նրան­ցից ստա­ցած ժա­ռան­գու­թյան ու նախ­նյաց հան­դեպ։ Ան­շուշտ, ու­սուց­չու­հու համ­բավն անն­կատ չի մնա­ցել և գնա­հա­տան­քի է ար­ժա­նա­ցել նաև վե­րա­դա­սի կող­մից։ Դեռևս խոր­հր­դա­յին տա­րի­նե­րին նա ար­ժա­նա­ցել է «Գե­րա­զան­ցիկ ու­սու­ցիչ», «Ա­վագ ու­սու­ցիչ» պատ­վա­վոր կո­չում­նե­րին։
Տի­կին Օ­ֆե­լյան, եր­կար տա­րի­ներ ապ­րե­լով գյու­ղում և տես­նե­լով սերն­դե­սե­րունդ տե­ղի ու­նե­ցող փո­փո­խու­թյուն­նե­րը, զար­ման­քով նկա­տում է, որ ներ­կա­յում ան­տես­վում են այն­պի­սի ար­ժեք­ներ, ո­րոն­ցով ապ­րում, շն­չում էր իր սե­րուն­դը։ Նրա մաղ­թանքն է բո­լո­րին՝ ջանք ներդ­նել և ձգ­տել, որ­պես­զի պահ­պան­վեն լա­վա­գույն ա­վան­դույթ­նե­րը և չխա­թար­վի սե­րունդ­նե­րի միջև դա­րե­րով ստեղծ­ված կա­պը։

Էմմա ԲԱԼԱՅԱՆ